Wat is ons opgevallen?

Het is en blijft een raar land met rare mensen. Deze dingen zijn ons o.a. opgevallen:

• De Amerikanen lopen allemaal op slippers
• Ze hebben hier jam in knijpflessen
• Ze hebben hier perziken in de vorm van donuts
• Men gebruikt hier geen wc-borstels, maar ontstoppers (Tico noemt dit wc-verstoppers)
• In dorpjes met 1000 inwoners zijn minimaal 9 verschillende kerken
• Domste beroep: naast de mensen die het stop-bord vast moeten houden bij wegwerkzaamheben, hebben we nog een dom beroep gezien, nl mensen die op de hoek van de autowegen met een groot reclamebord staan te zwaaien
• Gezien in Las Vegas: De nieuwste trend, watermassage. Je ligt op je buik in een koker onder een rubberen slab. Hierovereen wordt een warme watermassagestraal gespoten van voren naar achteren en terug.
• Gezien op tv: een reclamespotje over Viagra
• Onder in douchegordijnen zijn magneten verwerkt, waardoor het gordijn niet tegen de benen, maar tegen de douche/badwand plakt
• In de supermarkten hebben ze scootmobiels waar een winkelkarretje in verwerkt zit
• De mensen zijn heel gedisciplineerd in het verkeer en bij het wachten in een rij
• Amerikaanse kinderen kunnen niet zwemmen. Ze zwemmen net als hondjes
• Overal staan tv-toestellen. Niet alleen in restaurants, maar we zagen ze ook bij een tankstation boven op de benzinepompen

Maandag 11 augustus/Dinsdag 12 augustus: Santa Ana-Frankfurt-Amsterdam

We zijn er gisteren achtergekomen dat we niet in Irvine zitten, maar in Santa Ana. Beter laat dan nooit…
Vanmorgen zaten we om half vijf allemaal rechtop in bed cq. op het matje. De mobiele telefoon van Jack begon te fluiten. Gelukkig was er niks gebeurd, want het was een of andere Amerikaan die verkeerd verbonden was. Om kwart over 8 waren we voor de tweede keer wakker. Dit is echt onze aller-aller-laatste dag. Snik, snik. Er leek geen einde aan deze mooie vakantie te komen en we hadden best nog wel een paar weken willen blijven, maar ja…
Jack en ik hebben ontbijt gekocht bij 7-11 aan de overkant: donuts, fruit en rijstepap. We hadden gepland om vanmorgen nog even te gaan zwemmen bij het motel, maar het was helemaal bewolkt. Gelukkig klaarde het snel weer op. Zó snel dat de badhanddoeken van gisteren nog konden drogen. Om 11.45 am zijn we vertrokken richting Los Angeles Airport. Onderweg zijn we nog naar Hermosa Beach gegaan. Daar hebben we in een parkje gratis geinternet en voor de laatste keer over het strand gelopen.
Daarna hebben we in een supermarkt bij Marina del Rey nog wat boodschappen gedaan en zijn we voor de laatste keer (voorlopig!) gaan fastfooden bij McDonalds. Toen zijn we op ons gemak naar Alamo gereden. Hier hebben we onze auto ingeleverd (in totaal hebben we 3452 mijl = 5523 km gereden!), onze trouwe koelbox weggegooid en zijn we in de shuttlebus gestapt richting het vliegveld. Na het inchecken van de bagage, hebben we nog even buiten gezeten om de laatste keer te genieten van de Amerikaanse zon. Toen werd het tijd om door al die belachelijke controleposten te gaan. We moesten zelfs de schoenen uit, voor we door het detectiepoortje konden. In het vliegtuig zaten minder stippen en tulbanden dan op de heenreis. Bovendien zat het vliegtuig niet helemaal vol. De aardige grondstewardess had gezorgd dat wij 3 plekken aan het raam kregen PLUS 4 plekken in het midden. Zo konden we allemaal royaal slapen. Tico en Nomi hebben op de grond gelegen en Jack, Demi en ik languit op de stoelen. De vlucht verliep goed, hoewel het wel af en toe hobbelde onderweg. Maar door het slapen, ging de tijd heel snel voorbij. De kinderen konden het Indiase vliegtuig-eten niet door hun strot krijgen, ondanks aandringen van de duidelijk aanwezige stewardess. Het is me ook een overgang na al die hamburgers, kipnuggets en pizza’s. Om 15.18 (Nederlandse tijd) zijn we geland op Frankfurt. Hier moesten we nog een heel stuk lopen en ruim een uur wachten voor we in het vliegtuig konden stappen voor het laatste stukje van de reis. Dit verliep geheel volgens planning. We kregen op deze korte vlucht een zakje met allemaal lekkers erin. Voordat we goed en wel in de lucht zaten, moesten we alweer landen. Om 19.00 uur waren we weer op Nederlandse bodem. De koffers van de band halen, even de auto pakken en lekker naar huis. Niet dus. De auto startte niet. Maar geen probleem voor Jack. FF de Mazda helpdesk bellen en meteen kwam er een mannetje de accu opladen en konden we eindelijk onze laatste mijlen maken. Om 22.00 uur waren we thuis.
THE END

Zondag 10 augustus: Newport Beach

Onze laatste hele dag zijn we om 8 uur opgestaan. Na het pizza-ontbijt zijn we naar Newport Beach gereden. We hadden bijna de moed opgegeven om een parkeerplaats te vinden, want alles stond hartstikke vol. Uiteindelijk hadden we het geluk dat 2 beachboys met surfboard net in hun auto stapten om te vertrekken. Om half elf lagen we op het prachtige witte strand. Het was heel erg rustig en mega-breed. De zee was net zo koud als gisteren, maar je kon hier heel ver de zee in lopen. De golven waren hier zo hoog dat er veel surfers waren. Tico is aan de kant gebleven, die vond het te koud. Wij zijn allemaal een paar keer de zee in geweest. Voor de rest hebben we op het strand gelegen, in het zand gespeeld en gevolleybald. Om half 3 zijn we even wat gaan drinken bij Jack in the Box (milkshake/smoothie). Hier kon je 2 uur gratis internetten, d.m.v. een code die binnen op tv getoond werd. Hier hebben we gemaild en de rest van de foto’s van gisteren gedownload. Vanmorgen hadden we ook al even bij een parkeerplaats kunnen internetten om de weblog bij te werken. Daarna zijn we naar ons motel gegaan, waar we nog gezwommen hebben. Tico heeft alleen maar in de spa gezeten. Die vond het zwembad ook te koud vandaag. Demi heeft nog met een Amerikaanse tweeling van 4 jaar gespeeld. Toen zijn we ons gaan opfrissen en gaan eten bij Jack in the Box (alweer!!!). Ze hebben hier heel lekkere macaroni-kaas-hapjes en nog veel meer lekkere dingen. Toen zijn we met de auto op goed geluk een internet-verbinding gaan zoeken. Dat is niet gelukt. Toen hebben we in het motel de koffers ingepakt en tv gekeken (Olympische Spelen).

Zaterdag 9 augustus: Laguna Beach

Uitslapen was het motto voor vandaag. Om negen uur was iedereen wel wakker. Nadat we waren opgefrist en ons ontbijt hadden genuttigd zijn we naar Laguna Beach gereden. Dit was maar een klein stukje rijden. We hebben onze auto hiervoor 3 uur geparkeerd. Deze trendy badplaats waar steeds meer high society mensen zich vestigen, heeft een aantal mooie stranden. We hebben ons genesteld op Main Beach. Het strand was niet zo breed en groot als in Venice Beach en het water was enkele graden kouder. De golven waren soms heel erg hoog. Ondanks dat hebben we er, voor zover mogelijk, wel gezwommen, want er zijn heel veel kinderen met bodyboards in het water. Om 2 pm zijn we weer gegaan. Bij McDonalds in Newport (ook een mondaine badplaats) hebben we een milkshake of iced coffee genomen. Daarna zijn we weer naar ons Motel 6 gereden, waar we de rest van de middag in en rondom het zwembad hebben vertoefd. Om 5.30 pm zijn we naar onze kamer gegaan, hebben ons opgefrist en kort TV gekeken. Om 6.30 pm zijn we gaan eten. We hebben een pizza gegeten bij Round Table Pizza. Het was zaterdagavond en er zaten mensen die er lang zaten en bleven zitten en de ene pizza na de andere bestelden. We zaten tussen allemaal mensen van Mexicaanse afkomst. Op de TV was American Football (San Diego vs Dallas). Om 8 pm zijn we weer teruggegaan naar ons motel. Daar hebben we nog gespeld en gecomputerd. De internetkaartjes waren op, dus konden we hier de hele dag niet internetten. Er komen maandag weer nieuwe, maar wij zijn niet voor 1 gat te vangen en nemen de laptop morgen gewoon mee naar het strand. Wellicht dat daar ergens een verbinding is.

Vrijdag 8 augustus: Hollywood en Beverly Hills

Vanmorgen zijn we tussen acht uur en half negen opgestaan. We hebben eerst koffie gedronken en geïnternet. Daarna zijn we richting Hollywood gegaan. De weg ernaar toe is niet zo lang maar duurde wel heel erg lang vanwege de drukte op de weg. De langzaam rijdende file werd veroorzaakt door een gekantelde vrachtauto aan de andere kant. Daarna ging het wat sneller. We hebben in de buurt van het Chinees Theater geparkeerd. Daarna zijn de walk of fame opgelopen waar alle sterren vereeuwigd zijn doordat hun naam bij een ster staat vermeld. De grote sterren liggen op de belangrijke plekken en de mindere sterren liggen wat meer afgelegen. Bij het Chinees Theater hebben de allergrootste sterren hun handen en voeten (met een bijschrift) in de klei of cement laten zetten. Op de Hollywood Boulevard heeft Demi een zonnebril gekocht. Er lopen allerlei nep-(film)sterren rond waar je (tegen betaling) mee op de foto kunt, bijvoorbeeld Michael Jackson, Batman, Elmo, Charlie Chaplin en vele Spidermannen. Daarna hebben we bij McDonalds een ijsje of milkshake genomen en zijn we vertrokken naar de HOLLYWOOD letters. We hebben van redelijk dichtbij een paar foto’s gemaakt en gefilmd. Vervolgens zijn we doorgereden naar Beverly Hills. In Hollywood hadden we een kaart gekocht waar de beroemdheden wonen of hebben gewoond. Sommigen zijn verhuisd en anderen zijn al dood. Het lullige van deze huizen is dat je ze niet kunt zien. Zo hebben we alleen de toegangspoorten van Silvester Stallone en Madonna gezien. Het gros van de ‘sterren’ op de kaart kenden we niet. Als je dan richting Rodeo Drive gaat (de peperdure winkelstraat van Beverly Hills), zie je wel grote huizen staan. Dit zijn echter kleinere en minder exclusieve huizen dan van de jetset zelf. Op en rond Rodeo Drive lijkt het wel: des te kleiner je tasje met een merkproduct erin, des te interessanter je voor de ander bent. Daarom hadden wij onze rugzak maar in de auto laten liggen. Na wat te hebben rondgekeken hadden we het alweer gezien en zijn toen weer richting ons motel vertrokken. Ook dit was niet zo eenvoudig. Het eerste probleem was om vanuit Beverly Hills op de Freeway te geraken. Het was zo druk dat we hier wel 45 minuten over hebben gedaan. Op de Freeway ging het wel wat sneller, maar in totaal hebben we over ca. 60 mijl een kleine twee uur gedaan. Het lijkt wel of LA en omgeving één grote rijdende file is. Omdat het al te laat was om nog te gaan zwemmen zijn we maar gaan eten bij Jack in the Box. In het motel hebben de kinderen nog chips gegeten (ter gelegenheid van Steffan’s verjaardag). Ook hebben ze nog wat genintendoot. Wij hebben gecomputerd en onze terugreis herbevestigd (snik, snik).

Lang zal hij leven!!!

Bij ons is het nu nog 7 augustus, maar in Nederland is het inmiddels al de achtste. En dat betekent dat Steffan nu jarig zit te zijn. Jammer dat we niet mee kunnen feesten, maar vanuit LA wenst jalidenoti je PROFICIAT. We wensen je een gezellige dag/avond. Van hieruit drinken we er wel eentje op jou.

Donderdag 7 augustus: Knott’s Berry Farm

Vanmorgen zijn we om 8 uur opgestaan en hebben we ons gedoucht. Jack en ik hebben ontbijt gekocht bij het AM PM tankstation hiernaast. Vandaag stond er een bezoek aan een pretpark op het programma. We hadden geen zin in Disneyland, want hier waren we al eens geweest met de dames (en een keer toen we nog geen kinderen hadden). Vandaar dat we gekozen hebben voor Knott’s Berry Farm, ook in Anaheim. Het was niet ver rijden, slechts 8 mijl. Klokslag 10 am (openingstijd) waren we in het park. De eerste attractie waar we in wilden was de Ghostride. Nadat we een half uur in de rij hadden gestaan, was de achtbaan ineens kapot. Dus toen konden we vertrekken. In eerste instantie leek het alsof er weinig attracties voor Nomi en Tico waren, maar achteraf bleek dit 100% mee te vallen. Er was genoeg vertier voor groot en klein. Het was behoorlijk druk, maar de wachtrijen vielen wel mee. Zoals we wel al wisten van andere keren, zijn ze hier in Amerika belachelijk met betrekking tot de veiligheid. Een spoorwegovergang in het pretpark werd met spoorbomen beveiligd. Dit was echter niet genoeg. Achter de spoorbomen was nog een gele lijn getrokken en daarachter moesten we gaan staan. In de botsauto’s zat een gordel en daarnaast nog eens een beugel. De snelheid van deze dingen was veel langzamer dan in Nederland. Bovendien werd je geacht alleen maar tegen de klok in te rijden en een frontale confrontatie mocht niet. Hier staan kinderen toch eigenlijk niet op te wachten, maar ja, we moeten ons maar aanpassen aan de wetten van het land. Nadat ik met Tico in de botsautootjes was geweest, konden we Jack, Demi en Nomi niet meer vinden. We zijn ons toen maar met ons tweetjes gaan vermaken gedurende zo’n 2,5 uur. Toen kwamen we elkaar weer tegen en zijn we met zijn vijven vrolijk verder gegaan. Er waren superveel achtbanen, de ene nog spectaculairder dan de andere. Na 11 uur vertier vonden we het wel welletjes en waren we volkomen uitgehongerd. Tussendoor hadden wij, zuinige Hollanders als we zijn, alleen maar een zakje chips gegeten (dit hadden we zelf meegenomen). We zijn bij een McDonald’s in de buurt gaan eten. Om 10 pm waren we weer in het motel, waar de kinderen meteen op bed (cq. matje) geploft zijn. Het was een vermoeiende, maar wel heel leuke dag.

Woensdag 6 augustus 2008: Venice Beach en Santa Monica

Hiep hoi, we kunnen weer geld uitgeven!!! We hoeven niet in de auto te slapen en uit de prullenbakken te eten. De Rabobank heeft ons probleem met de creditcard opgelost. Met pinnen hadden we geen probleem moeten hebben. Dit heeft waarschijnlijk aan de geldautomaat van gisteren gelegen.
Vanmorgen hebben we royaal uitgeslapen tot bijna 9 am. Na de kop koffie van het huis zijn we het verblijf hier gaan verlengen tot het eind van de vakantie. Het bevalt goed in dit Motel 6 en het is gunstig gelegen. Wel hebben we een andere kamer gevraagd, omdat we liever op de 1e verdieping zitten (zo hebben we geen last van bovenburen die de wc doorspoelen en bovendien hebben de kamers boven tuindeuren en een balkon). Toen ik aan de balie stond kwam er een joekel van een kakkerlak de lobby binnen gewandeld. Nog een goede reden om op de bovenverdieping te zitten dus. Toen dit allemaal was geregeld zijn we naar Venice Beach gereden. We zijn dan wel op onze eindbestemming nu, maar dat wil niet zeggen dat we niet meer ver hoeven te rijden. Naar Venice Beach is toch alweer zo’n 60 mijl. En dat over een heel drukke snelweg met 6 smalle rijbanen. In Marina Del Rey hebben we bij Subway een brood(je) gegeten. Hier zagen we live een kleine aanrijding op de parkeerplaats. Onvoorstelbaar hoe rustig en routineus dit door de mensen werd afgehandeld. Om 12 uur waren we in Venice Beach. Van ons vorige bezoek wisten we dat dit heel gek en heel gezellig was. En dat was het dus nog steeds. Eerst hebben we een stuk over het strand gelopen. Er was net een reddingsactie aan de gang op zee door de lifeguards. Jahaa, het is en blijft een spannende vakantie. Daarna zijn we via de boulevard teruggelopen. Hier stikt het van de hippies en andere gekke figuren die dingen doen of verkopen om geld te verdienen. Op een terras hebben we een ijsje gegeten. Het was echt genieten hier, alleen al door mensen te kijken. Er zijn ook allerlei sportactiviteiten buiten, zoals racketbal, westcoast handball, basketbal, gym en fitness. Om 4 pm hebben we de zwemkleding aangetrokken en zijn we naar het strand gegaan. Jack en de kinderen zijn in zee geweest. Ik moest op de spullen letten (eigenlijk kwam dit wel goed uit, want ik had geen zin om in het water te gaan). Er waren hoge golven en de temperatuur van het water viel wel mee. Om 6 pm zijn we naar Santa Monica gereden. Hier zijn we op de pier geweest, waar een compleet pretpark op staat. De kinderen vonden het er hier net zo uitzien als in Rocketpower (een Amerikaanse tekenfilm). Ook hier kon je op het strand gymmen. We hadden dit snel gezien en zijn toen gaan eten bij New York Pizza. Toen moesten we weer de hele weg terugrijden. Om 9.30 pm waren we terug in het motel op onze nieuwe kamer. De kinderen zijn direct naar bed gegaan. Wij hebben nog gecomputerd.

Dinsdag 5 augustus 2008: van Palm Springs naar Irvine (bij LA)

Hadden we ruim een week geleden de spannendste nacht, vandaag was de spannendste dag tot nu toe. Het begon al vanmorgen toen ik de handdoeken wilde opvouwen. Ze hadden ’s nachts op de reling van het terras gehangen om te drogen. We zaten aan zo’n veilig binnenplaatsje dat ik dacht dat dit wel zou kunnen. Niet dus!!! De Jip en Janneke handdoek van Tico was gestolen!!! Die zien we nooit meer terug…
Jack en ik hebben een kop koffie gedronken met daarbij weer een of andere zoetigheid die ze hier bij het continental breakfast serveren. Daarna zijn we vertrokken uit Palm Springs. We hoefden niet ver te rijden vandaag, ca. 100 mijl. In de buurt van Riverside hebben we ontbijt (fruit en toetjes) voor de kinderen gekocht en een nieuwe Cars-badhanddoek voor Tico. In Perris waren we even de weg kwijt. De eerste die we de weg vroegen deed net of hij niks hoorde. De tweede was heel kortaf, maar wees ons wel de goed kant op. Toen we in Lake Elsinore waren, waren we helemaal de weg kwijt. Alle wegen hadden hetzelfde nummer (74) of waren naamloos. We kregen er het heen en weer van. Twee aardige politieagenten hebben ons uiteindelijk de weg gewezen. Daarna hebben we ons nog maar één keer verreden en toen zaten we eindelijk op de goede 74 richting de kust. Het was een m ooie weg door de bergen. Langs de kust zijn we naar het noorden gereden op zoek naar een goedkoop motel met een zwembad. In Laguna Beach zag alles er even duur uit. Bij een Inn die eruit zag of hij een beetje binnen ons budget zou passen, ben ik gaan vragen wat het kostte. Dit bleek $205 per nacht. Dan maar niet dus. Toen werd het helemaal spannend. We wilden gaan pinnen, maar we kregen niks meer. We hadden al het maximale bedrag opgenomen. Aangezien we ook bij de creditcard aan de limiet zaten en de Rabobank hierin nog geen actie had ondernomen, brak ons het zweet uit. We hadden nog maar $85 in de portemonnee. We zijn linea recta naar Motel 6 in Irvine gereden. Hier hebben we een kamer geboekt voor $68 en gek genoeg kon ik hier met de creditcard betalen. Dat betekende dat we voor vandaag nog geld over hadden om te eten. Het motel was erg mooi. Het zag er verzorgd uit, de kamer was zeer ruim en het zwembad was groot, schoon en mooi aangelegd. Bovendien was er een spa!!!!! Dus wat deden wij? Juist, we zijn gaan zwemmen en spa-en. Het eerste uur waren we alleen, daarna werd het druk. Er kwamen namelijk nog 3 andere mensen zwemmen. Hier hebben we ook zitten kaarten en internetten.
Om 6 pm zijn we ons klaar gaan maken voor het diner. Dit hebben we gebruikt bij Del Taco aan de overkant. Dat is weer eens iets anders dan Taco Bell. Voor een soft taco betaal je hier slechts $ 0,59 (= € 0,38). Daarna zijn we weer terug gegaan naar het motel. Hier hebben we tv gekeken. Er was een real life serie op over de gevangenis. Om 10.15 pm zijn de kinderen gaan slapen. Wij moesten nog tot 12 u opblijven omdat we met de Rabobank moesten bellen.

Maandag 4 augustus 2008: Knott’s Soak City Waterpark, Palm Springs

Vandaag zijn we om acht uur opgestaan. Nadat we wat hebben geïnternet en we ons een beetje bezorgd hadden of thuis nog alles goed was (omdat we geen reacties meer kregen op onze website), hebben we ontbeten. Daarna zijn we aan onze lange reis van enkele minuten begonnen. Zoals van te voren aan de kinderen beloofd, zouden we ook een keer naar een waterpretpark gaan. Dit was vandaag. We hebben het in Palm Springs gedaan omdat we denken dat het in Los Angeles wat “kouder” is dan hier. Bovendien liepen we een dag voor op schema. Het was een compact parkje. Tico mocht in bijna elke attractie, maar moest wel een zwemvest aan. Nomi werd 1 keer nagemeten. Eén life guard zei wel dat ze stevige biceps had voor zo’n klein meisje. Ze keken dan ook verbaasd toen ik zei dat ze al negen jaar was. Dit was in een glijbaan waar Tico voor Liset en mij naar beneden ging, want iedereen moest apart in een band. Tijdens deze rit, die heel lang in het donker ging, dachten wij allebei hetzelfde: wat zal Tico dit eng hebben gevonden en hopelijk is hij niet van streek. Toen ik beneden aankwam keek hij me lachend aan en op mijn vraag: wat vond je ervan? zei hij: cool, ik wil nog een keer. Nomi is samen met mij van een hele hoge steile glijbaan gegaan. Zo eentje waarbij je zwembroek daarna uit de reet getrokken moet worden. Verder waren er nog veel meer glijbanen, een golfslagbad en een trechter waar Tico niet in mocht maar die wel heel erg leuk was. Op het laatst hebben Tico en Nomi nog een tijdje alleen in de stroomversnelling gezeten. Als je wil verdrinken in dit park, moet je van goeden huize komen, want de life guards nemen hun rol wel heel serieus. Ze staan werkelijk overal en blazen bij iedere ‘overtreding’ op hun fluitje. Om 5.30 pm hebben we ons opgepakt en zijn we weer vertrokken. Nadat we ons hadden opgefrist bij het motel zijn we in downtown Palm Springs bij Ruby’s gaan eten. Dit restaurant had de entourage van Amerika in de jaren vijftig/zestig. Na het eten hebben Liset en ik nog wat gedronken bij Starbucks en de kinderen hebben nog een ijsje gehad bij Ben & Jerry’s. Daarna zijn we weer naar het motel gereden. Om tien uur zijn de kinderen gaan slapen en hebben wij nog dit verslag afgemaakt. We konden het nog niet op internet zetten, want we hadden geen goede verbinding.

Zondag 3 augustus 2008: van Lake Havasu City naar Palm Springs

Vandaag hebben we wat langer uitgeslapen. Ik ben om half acht opgestaan en Liset en de kinderen zijn vanaf half negen wakker geworden. Nadat we onze koffie hadden gedronken hebben we alles gepakt en uitgecheckt. Eerst zijn we toen naar de supermarkt gegaan om het broodnodige te kopen zoals: water, frisdrank, toetjes en fruit. Daarna zijn we aangereden. We hebben een heel stuk langs de Colorado River gereden om vervolgens via Parker Californië weer in te rijden. Hier hebben we ons laatste National Park bezocht van deze vakantie, Joshua Tree National Park. De kinderen vonden dit niet zo leuk omdat het een woestijn is met alleen maar allerlei soorten cactussen. Wij zijn van noord naar zuid gereden en wat ons een beetje tegenviel was dat er eigenlijk zo weinig Joshua trees waren. Bijzonder waren wel de andere soorten cactussen die we hebben gezien en op het laatst bij Cottonwood Springs, een oase zonder water, stonden een aantal bijzondere palmbomen. Daarna zijn we doorgereden naar Palm Springs. We wilden eigenlijk naar de Motel 6 waar we in 1992 ook overnacht hebben. De herinneringen hieraan waren goed. Het probleem echter was dat we in dit motel als eerste van alle die we al gehad hebben 2 kamers moesten nemen, omdat we met 5 personen waren. Toen zijn we maar doorgereden en kwamen uiteindelijk in Cambridge Inn. Hier betaalden we ca. $ 88 voor 2 nachten (dit was inclusief: continental breakfast, zwembad, jacuzzi en internet). Het zag er allemaal niet zo schoon uit, maar voor zo’n prijs hebben we dat maar geaccepteerd. We zijn direct gaan zwemmen in het eigenlijk iets te warme, maar wel lekkere zwembad. En alweer waren we alleen. Het was hier iets koeler (35 °C en minder droge lucht) dan in LHC. Om zeven uur zijn we gaan eten bij Jack in the Box. Allemaal hebben we lekker gesmuld. Vervolgens hebben we nog een kleine wandeling gemaakt downtown Palm Springs. Toen we terug waren in de inn heeft Liset nog wat geyatzeed met de kinderen. Ik heb dit verslag gemaakt en tussendoor hebben Liset en ik nog even zitten kletsen met een Nederlandse vrouw die in het begin problemen had met haar creditcard, waardoor ze haar huurauto niet meekreeg in LA. Daardoor heeft ze de trip van LA naar San Francisco met de trein moeten doen. Dit was een ellende geweest. Het was een boemeltreintje over een afstand van ca. 500 km (volgens haar). Om tien uur zijn de kinderen gaan slapen. Wij hebben toen nog even aan de foto’s gewerkt en zijn daarna ook gaan slapen.

Zaterdag 2 augustus 2008: van Williams naar Lake Havasu City

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen tot 8.30 am. Gelukkig hebben ’s nachts geen last gehad van de stoomtrein die om de zoveel tijd met luid gefluit langskomt. Bij het continental breakfast troffen we een meisje uit Haelen. Omdat de kinderen nog in pyama zaten, hebben we het ontbijt (fruit, donuts en kleffe boterhammen, want er was geen toaster) in onze suite opgegeten. Daarna zijn we boodschappen gaan doen bij Safeway. Het blijft een feest om hier in die grote supermarkten door de brede gangpaden te lopen met een kop koffie in de houder op het karretje. Om 10.30 am zijn we vertrokken over een heel rustige snelweg voor een kort ritje van slechts 2,5 uur. Zelfs de kinderen vinden dit al niet ver meer. De hele weg was er, op een stadje na, helemaal geen huis te zien. Na 2 uur hebben we op een rest area even wat gegeten en gedronken, waarna we weer verder zijn gereden. We hebben ingecheckt in Motel 6 in Lake Havasu City. Gezien de temperatuur (115 °F = 46°C), zijn we meteen gaan zwemmen. Het zwembad was groot voor Motel 6 begrippen en we waren de hele middag alleen. Om 4.30 pm zijn we naar de kamer gegaan waar we wat gerelaxt hebben. Om 5.30 pm zijn we naar het strand van LHC gereden. Om hier te komen moesten we eerst over de London Bridge. Deze brug is in de zeventiger jaren vanuit London (GB) verplaatst naar LHC. Het stelt eigenlijk niet zoveel voor. Als er niet allemaal Engelse (natuurlijk gecombineerd met Amerikaanse) vlaggen op stonden hadden we het niet eens gemerkt. Opmerkelijk waren wel de activiteiten onder en in de buurt van de brug. Het leek er net Las Vegas, maar dan op het water. Allereerst kwamen we bij het publieke strand aan. Hier waren zoveel motorboten op het water dat het op het strand naar brandstof rook alsof je op een racecircuit was. Vanaf de brug naar het meer lagen alle bootjes naast elkaar. De eigenaren hiervan (met familie) lagen bij de boot in het water te poedelen. In het midden voeren de boten op en af. Het was een parade van boten. Zo van, wie heeft de dikste. Op het dek werd er gedanst, geshowd of gesjanst. Op bijna elke boot stond de stereo-installatie keihard aan. De vele politiebootjes staken daar een beetje zielig tegen af. Het enige wat die gasten deden was zwaaien naar de mensen bij de boten aan de kant. Daarna zijn we gaan eten bij Taco Bell. Vervolgens heben we nog getankt en een rondje LHC gereden. Hierna zijn de kinderen nog even gaan zwemmen bij Motel 6. Wij hebben of de stoelen wat gefilmd en dit verslag gemaakt. Het was om 8.30 pm (toen het al donker was) nog steeds 108 °F (=42 °C). Pfffffffffff… leve de airco!!! Om half tien zijn de kinderen naar bed gegaan. Omdat we geen internet hadden hebben we alleen dit verslag kunnen maken. We zijn dan ook om elf uur naar bed gegaan.

Vrijdag 1 augustus 2008: van Tusayan (Grand Canyon) naar Williams

Vanmorgen zijn we om zeven uur opgestaan. Nadat we ons opgefrist hadden, zijn we gaan ontbijten. Ze hadden in het hotel een ruimte gereserveerd voor het ontbijt. Hier was het echter zo druk dat we gedwongen werden om met ons bordje naar de receptie te verkassen. Daar was voor ons wel een tafeltje vrij. Toen we onze buik vol hadden zijn we naar Grand Canyon Airport gereden om in te checken voor onze helikoptervlucht, echter we waren volgens hun gegevens TE LAAT. Onze vlucht was volgens hun computer gepland om 08.25 uur. We waren ontgoocheld en stonden in eerste instantie perplex. Het was allemaal onze fout en we hadden moeten herbevestigen. Liset en ik zijn toen allebei als een gek tekeer gegaan (o, wat hebben we gespoësd) tegen de zogenaamde bedrijfsleider en we weigerden om weg te gaan, want volgens hem konden we cancellen of voor morgen een nieuwe tijdstip reserveren. We hebben hem nogmaals duidelijk gemaakt dat Liset tijdens het bellen heeft meegeluisterd en dat we een tijdstip van 09.05 uur hadden doorgekregen, waardoor we ons om 08.35 uur moesten melden. Uiteindelijk hebben we, nadat “mr. Bedrijfsleider”met zijn meerdere had gebeld, een vlucht gekregen om 10.45 uur met een korting van 10%. Wat we bijna vergaten was dat we nog niet uitgecheckt hadden bij het hotel omdat we pas om 11.00 uur hoefden uit te checken en dat we dit gemakkelijk hadden kunnen halen, wanneer ze bij Papillon Helicopter Flights niet deze enorme blunder hadden gemaakt. Daarom ben ik alleen even terug gereden om alles in te laden en uit te checken. Voordat onze vlucht vertrok zagen we dat we niet de enige waren die problemen hadden met deze firma. Dus voor een ieder die dit leest: Het is jammer dat er niet veel andere mogelijkheden zijn, maar mocht je toch een keer deze vlucht willen maken, zorg dan dat je een bewijs hebt van datgene wat je hebt geboekt en laat je aan de balie niet wegjagen. Ga hard praten of schreeuwen, daar houden ze namelijk niet van. Vraag daarna ook nog om korting vanwege de uren die je kwijt bent in de toch al zo korte vakantie in dit land. Later zagen wij ook dat er een boeking kantoor in Tusayan is, dus als je daar aan de balie boekt, krijg je een bewijs mee.
Ondanks dat het iets massaals is, er waren 8 of 10 helikopter platforms, was de vlucht onbeschrijfelijk. Ook de kinderen hebben genoten. Voor hun is de vlucht op zich al een belevenis. Voor ons de vlucht en het spectaculaire uitzicht over de Grand Canyon. Demi zal voorin naast de piloot. De rest zat achterin. We hadden een heli voor ons alleen. Er zaten raampjes in die open stonden waardoor je mooie foto’s kon maken en goed kon filmen. Na 30 minuten was de vlucht voorbij. Overigens vonden wij dat de 30 minuten voldoende zijn om een goede indruk te krijgen over de grootte van de Grand Canyon. Met deze ervaring rijker zijn we daarna nog een keer naar de Grand Canyon gereden. We zijn er naar de village gereden. Natuurlijk was het allemaal heel erg mooi en groot maar na de vlucht viel alles toch een beetje tegen. Voor dat we vertrokken hebben we nog iets spannends meegemaakt. Van alle kanten kwamen de parkrangers en de brandweermannen al claxonerend en met zwaailichten aanrijden. Wij, nieuwsgierig als we zijn er achter aan. Er was een man door een auto overreden en het zag er niet goed uit. Hij bewoog nog wel maar was er volgens mijn inschatting niet goed aan toe. We zijn toen maar weggegaan (eigenlijk werden we door zo’n piefrangertje weggestuurd, ramptoeristen dat we zijn), waardoor we nog net op tijd de Grand Canyon stoomlocomotief zagen binnenkomen (bofkonten dat we zijn). Na zoveel spanning zijn we maar vertrokken uit het park. In Tusayan hebben we bij McDonalds nog wat de drinken gehaald en zijn toen doorgereden naar Williams. Na lang zoeken hebben we ingecheckt bij Travelodge. We hadden echter een klein probleempje. We zaten aan ons limiet van de creditkaart. Daarom hebben we geld moeten pinnen en cash betaald. We hebben weer een familiesuite. Hierna zijn we gaan zwemmen en hot tubben. Om 18.30 uur zijn we pizza gaan eten in dit gezellige plaatsje, wat aan Route 66 ligt en dat kun je merken. Heel veel motoren, veel live muziek, café’s met terrassen. Toen we terug kwamen bij ons motel hebben we op het terras nog wat gekletst met Noren die een bike tocht over Route 66 maakten. Liset heeft daarna met de kinderen nog geyatzeed. Om 22.00 uur zijn de kinderen naar bed gegaan en wij hebben onze dagelijkse reportage gemaakt.

Donderdag 31 juli 2008: van Page naar Tusayan (via de Grand Canyon)

Vandaag zijn we tussen zeven uur en half acht opgestaan. Nadat ik mijn internet zaken had afgehandeld heeft Demi nog even gechat met Lauren. Ze hadden om 17.00 uur (nl. tijd) afgesproken. Dit is in Arizona 08.00 uur. Daarna hebben we de koffers gepakt, ons continental breakfast genuttigd (waar het fruit al op was) en uitgecheckt. Op enkele minuten rijden zijn we gestopt bij Horseshoe Bend. Dit was volgens het bord maar een kwart mijl lopen, maar volgens ons was het iets verder. Na wat foto’s te hebben gemaakt en te hebben gefilmd zijn we van deze afgrond weggegaan. Tico bij mij op de nek, want het was zo heet en door zacht zand, dat het hem allemaal teveel werd. Hij dacht zelf dat hij ‘zonontsteking’ had. Daarna zijn we doorgereden en net voor de ingang van de Grand Canyon hebben we nog een kettinkje gekocht voor Liset bij een indiaans standje naast de highway. In de Grand Canyon hebben we deze middag alleen het Desert viewpoint bezichtigd. Ik ben nog even de watchtower ingeklommen. Het uitzicht was weer schitterend. Daarna zijn we doorgereden naar Tusayan. Hier hebben we het tweede hotel geaccepteerd. Bij allebei was nog plaats maar de Red Feather Lodge was goedkoper dan de eerste. Hiervoor kregen we ook weer gratis internet en continental breakfast. We zijn daarna gelijk gaan zwemmen. Hier was ook weer een hot tub. Om vier uur zijn we naar onze kamer gegaan, hebben voor morgen een helikoptervlucht van een half uur geboekt (dit was niet goedkoop, maar gezien de gunstige koers van de Dollar hebben we het toch maar gedaan). Liset en ik zijn daarna water en fris gaan kopen in de supermarkt. Toen we terug kwamen zijn we de zonsondergang bij Grandview Point gaan bekijken. Dit was indrukwekkend om te zien. Op het einde van deze zonsondergang hebben we nog wat staan praten met een gezin uit Aarle-Rixtel. Ook met drie kinderen. We hebben wat ervaringen uitgewisseld. Zij hadden deze dag een helikoptervlucht gedaan van 50 minuten en dit kostte hun $ 1135 totaal. Zoveel kost het ons niet, maar weinig is het zeker niet. Vervolgens zijn we bij Wendy’s (what’s in a name) gaan eten. Dit was dan ook gelijk de laatste keer dat we hier gaan eten, want de bediening was waardeloos en het eten viel tegen. Om ca. tien uur zijn de kinderen naar bed gegaan. Liset en ik hebben nog wat geïnternet, de financiën bijgewerkt en zijn daarna ook naar bed gegaan, want morgen moet we weer vroeg op. Om vijf over negen vertrekt onze rondvlucht boven de Grand Canyon…