Wat is ons opgevallen?

Het is en blijft een raar land met rare mensen. Deze dingen zijn ons o.a. opgevallen:

• De Amerikanen lopen allemaal op slippers
• Ze hebben hier jam in knijpflessen
• Ze hebben hier perziken in de vorm van donuts
• Men gebruikt hier geen wc-borstels, maar ontstoppers (Tico noemt dit wc-verstoppers)
• In dorpjes met 1000 inwoners zijn minimaal 9 verschillende kerken
• Domste beroep: naast de mensen die het stop-bord vast moeten houden bij wegwerkzaamheben, hebben we nog een dom beroep gezien, nl mensen die op de hoek van de autowegen met een groot reclamebord staan te zwaaien
• Gezien in Las Vegas: De nieuwste trend, watermassage. Je ligt op je buik in een koker onder een rubberen slab. Hierovereen wordt een warme watermassagestraal gespoten van voren naar achteren en terug.
• Gezien op tv: een reclamespotje over Viagra
• Onder in douchegordijnen zijn magneten verwerkt, waardoor het gordijn niet tegen de benen, maar tegen de douche/badwand plakt
• In de supermarkten hebben ze scootmobiels waar een winkelkarretje in verwerkt zit
• De mensen zijn heel gedisciplineerd in het verkeer en bij het wachten in een rij
• Amerikaanse kinderen kunnen niet zwemmen. Ze zwemmen net als hondjes
• Overal staan tv-toestellen. Niet alleen in restaurants, maar we zagen ze ook bij een tankstation boven op de benzinepompen

Maandag 11 augustus/Dinsdag 12 augustus: Santa Ana-Frankfurt-Amsterdam

We zijn er gisteren achtergekomen dat we niet in Irvine zitten, maar in Santa Ana. Beter laat dan nooit…
Vanmorgen zaten we om half vijf allemaal rechtop in bed cq. op het matje. De mobiele telefoon van Jack begon te fluiten. Gelukkig was er niks gebeurd, want het was een of andere Amerikaan die verkeerd verbonden was. Om kwart over 8 waren we voor de tweede keer wakker. Dit is echt onze aller-aller-laatste dag. Snik, snik. Er leek geen einde aan deze mooie vakantie te komen en we hadden best nog wel een paar weken willen blijven, maar ja…
Jack en ik hebben ontbijt gekocht bij 7-11 aan de overkant: donuts, fruit en rijstepap. We hadden gepland om vanmorgen nog even te gaan zwemmen bij het motel, maar het was helemaal bewolkt. Gelukkig klaarde het snel weer op. Zó snel dat de badhanddoeken van gisteren nog konden drogen. Om 11.45 am zijn we vertrokken richting Los Angeles Airport. Onderweg zijn we nog naar Hermosa Beach gegaan. Daar hebben we in een parkje gratis geinternet en voor de laatste keer over het strand gelopen.
Daarna hebben we in een supermarkt bij Marina del Rey nog wat boodschappen gedaan en zijn we voor de laatste keer (voorlopig!) gaan fastfooden bij McDonalds. Toen zijn we op ons gemak naar Alamo gereden. Hier hebben we onze auto ingeleverd (in totaal hebben we 3452 mijl = 5523 km gereden!), onze trouwe koelbox weggegooid en zijn we in de shuttlebus gestapt richting het vliegveld. Na het inchecken van de bagage, hebben we nog even buiten gezeten om de laatste keer te genieten van de Amerikaanse zon. Toen werd het tijd om door al die belachelijke controleposten te gaan. We moesten zelfs de schoenen uit, voor we door het detectiepoortje konden. In het vliegtuig zaten minder stippen en tulbanden dan op de heenreis. Bovendien zat het vliegtuig niet helemaal vol. De aardige grondstewardess had gezorgd dat wij 3 plekken aan het raam kregen PLUS 4 plekken in het midden. Zo konden we allemaal royaal slapen. Tico en Nomi hebben op de grond gelegen en Jack, Demi en ik languit op de stoelen. De vlucht verliep goed, hoewel het wel af en toe hobbelde onderweg. Maar door het slapen, ging de tijd heel snel voorbij. De kinderen konden het Indiase vliegtuig-eten niet door hun strot krijgen, ondanks aandringen van de duidelijk aanwezige stewardess. Het is me ook een overgang na al die hamburgers, kipnuggets en pizza’s. Om 15.18 (Nederlandse tijd) zijn we geland op Frankfurt. Hier moesten we nog een heel stuk lopen en ruim een uur wachten voor we in het vliegtuig konden stappen voor het laatste stukje van de reis. Dit verliep geheel volgens planning. We kregen op deze korte vlucht een zakje met allemaal lekkers erin. Voordat we goed en wel in de lucht zaten, moesten we alweer landen. Om 19.00 uur waren we weer op Nederlandse bodem. De koffers van de band halen, even de auto pakken en lekker naar huis. Niet dus. De auto startte niet. Maar geen probleem voor Jack. FF de Mazda helpdesk bellen en meteen kwam er een mannetje de accu opladen en konden we eindelijk onze laatste mijlen maken. Om 22.00 uur waren we thuis.
THE END

Zondag 10 augustus: Newport Beach

Onze laatste hele dag zijn we om 8 uur opgestaan. Na het pizza-ontbijt zijn we naar Newport Beach gereden. We hadden bijna de moed opgegeven om een parkeerplaats te vinden, want alles stond hartstikke vol. Uiteindelijk hadden we het geluk dat 2 beachboys met surfboard net in hun auto stapten om te vertrekken. Om half elf lagen we op het prachtige witte strand. Het was heel erg rustig en mega-breed. De zee was net zo koud als gisteren, maar je kon hier heel ver de zee in lopen. De golven waren hier zo hoog dat er veel surfers waren. Tico is aan de kant gebleven, die vond het te koud. Wij zijn allemaal een paar keer de zee in geweest. Voor de rest hebben we op het strand gelegen, in het zand gespeeld en gevolleybald. Om half 3 zijn we even wat gaan drinken bij Jack in the Box (milkshake/smoothie). Hier kon je 2 uur gratis internetten, d.m.v. een code die binnen op tv getoond werd. Hier hebben we gemaild en de rest van de foto’s van gisteren gedownload. Vanmorgen hadden we ook al even bij een parkeerplaats kunnen internetten om de weblog bij te werken. Daarna zijn we naar ons motel gegaan, waar we nog gezwommen hebben. Tico heeft alleen maar in de spa gezeten. Die vond het zwembad ook te koud vandaag. Demi heeft nog met een Amerikaanse tweeling van 4 jaar gespeeld. Toen zijn we ons gaan opfrissen en gaan eten bij Jack in the Box (alweer!!!). Ze hebben hier heel lekkere macaroni-kaas-hapjes en nog veel meer lekkere dingen. Toen zijn we met de auto op goed geluk een internet-verbinding gaan zoeken. Dat is niet gelukt. Toen hebben we in het motel de koffers ingepakt en tv gekeken (Olympische Spelen).

Zaterdag 9 augustus: Laguna Beach

Uitslapen was het motto voor vandaag. Om negen uur was iedereen wel wakker. Nadat we waren opgefrist en ons ontbijt hadden genuttigd zijn we naar Laguna Beach gereden. Dit was maar een klein stukje rijden. We hebben onze auto hiervoor 3 uur geparkeerd. Deze trendy badplaats waar steeds meer high society mensen zich vestigen, heeft een aantal mooie stranden. We hebben ons genesteld op Main Beach. Het strand was niet zo breed en groot als in Venice Beach en het water was enkele graden kouder. De golven waren soms heel erg hoog. Ondanks dat hebben we er, voor zover mogelijk, wel gezwommen, want er zijn heel veel kinderen met bodyboards in het water. Om 2 pm zijn we weer gegaan. Bij McDonalds in Newport (ook een mondaine badplaats) hebben we een milkshake of iced coffee genomen. Daarna zijn we weer naar ons Motel 6 gereden, waar we de rest van de middag in en rondom het zwembad hebben vertoefd. Om 5.30 pm zijn we naar onze kamer gegaan, hebben ons opgefrist en kort TV gekeken. Om 6.30 pm zijn we gaan eten. We hebben een pizza gegeten bij Round Table Pizza. Het was zaterdagavond en er zaten mensen die er lang zaten en bleven zitten en de ene pizza na de andere bestelden. We zaten tussen allemaal mensen van Mexicaanse afkomst. Op de TV was American Football (San Diego vs Dallas). Om 8 pm zijn we weer teruggegaan naar ons motel. Daar hebben we nog gespeld en gecomputerd. De internetkaartjes waren op, dus konden we hier de hele dag niet internetten. Er komen maandag weer nieuwe, maar wij zijn niet voor 1 gat te vangen en nemen de laptop morgen gewoon mee naar het strand. Wellicht dat daar ergens een verbinding is.

Vrijdag 8 augustus: Hollywood en Beverly Hills

Vanmorgen zijn we tussen acht uur en half negen opgestaan. We hebben eerst koffie gedronken en geïnternet. Daarna zijn we richting Hollywood gegaan. De weg ernaar toe is niet zo lang maar duurde wel heel erg lang vanwege de drukte op de weg. De langzaam rijdende file werd veroorzaakt door een gekantelde vrachtauto aan de andere kant. Daarna ging het wat sneller. We hebben in de buurt van het Chinees Theater geparkeerd. Daarna zijn de walk of fame opgelopen waar alle sterren vereeuwigd zijn doordat hun naam bij een ster staat vermeld. De grote sterren liggen op de belangrijke plekken en de mindere sterren liggen wat meer afgelegen. Bij het Chinees Theater hebben de allergrootste sterren hun handen en voeten (met een bijschrift) in de klei of cement laten zetten. Op de Hollywood Boulevard heeft Demi een zonnebril gekocht. Er lopen allerlei nep-(film)sterren rond waar je (tegen betaling) mee op de foto kunt, bijvoorbeeld Michael Jackson, Batman, Elmo, Charlie Chaplin en vele Spidermannen. Daarna hebben we bij McDonalds een ijsje of milkshake genomen en zijn we vertrokken naar de HOLLYWOOD letters. We hebben van redelijk dichtbij een paar foto’s gemaakt en gefilmd. Vervolgens zijn we doorgereden naar Beverly Hills. In Hollywood hadden we een kaart gekocht waar de beroemdheden wonen of hebben gewoond. Sommigen zijn verhuisd en anderen zijn al dood. Het lullige van deze huizen is dat je ze niet kunt zien. Zo hebben we alleen de toegangspoorten van Silvester Stallone en Madonna gezien. Het gros van de ‘sterren’ op de kaart kenden we niet. Als je dan richting Rodeo Drive gaat (de peperdure winkelstraat van Beverly Hills), zie je wel grote huizen staan. Dit zijn echter kleinere en minder exclusieve huizen dan van de jetset zelf. Op en rond Rodeo Drive lijkt het wel: des te kleiner je tasje met een merkproduct erin, des te interessanter je voor de ander bent. Daarom hadden wij onze rugzak maar in de auto laten liggen. Na wat te hebben rondgekeken hadden we het alweer gezien en zijn toen weer richting ons motel vertrokken. Ook dit was niet zo eenvoudig. Het eerste probleem was om vanuit Beverly Hills op de Freeway te geraken. Het was zo druk dat we hier wel 45 minuten over hebben gedaan. Op de Freeway ging het wel wat sneller, maar in totaal hebben we over ca. 60 mijl een kleine twee uur gedaan. Het lijkt wel of LA en omgeving één grote rijdende file is. Omdat het al te laat was om nog te gaan zwemmen zijn we maar gaan eten bij Jack in the Box. In het motel hebben de kinderen nog chips gegeten (ter gelegenheid van Steffan’s verjaardag). Ook hebben ze nog wat genintendoot. Wij hebben gecomputerd en onze terugreis herbevestigd (snik, snik).

Lang zal hij leven!!!

Bij ons is het nu nog 7 augustus, maar in Nederland is het inmiddels al de achtste. En dat betekent dat Steffan nu jarig zit te zijn. Jammer dat we niet mee kunnen feesten, maar vanuit LA wenst jalidenoti je PROFICIAT. We wensen je een gezellige dag/avond. Van hieruit drinken we er wel eentje op jou.

Donderdag 7 augustus: Knott’s Berry Farm

Vanmorgen zijn we om 8 uur opgestaan en hebben we ons gedoucht. Jack en ik hebben ontbijt gekocht bij het AM PM tankstation hiernaast. Vandaag stond er een bezoek aan een pretpark op het programma. We hadden geen zin in Disneyland, want hier waren we al eens geweest met de dames (en een keer toen we nog geen kinderen hadden). Vandaar dat we gekozen hebben voor Knott’s Berry Farm, ook in Anaheim. Het was niet ver rijden, slechts 8 mijl. Klokslag 10 am (openingstijd) waren we in het park. De eerste attractie waar we in wilden was de Ghostride. Nadat we een half uur in de rij hadden gestaan, was de achtbaan ineens kapot. Dus toen konden we vertrekken. In eerste instantie leek het alsof er weinig attracties voor Nomi en Tico waren, maar achteraf bleek dit 100% mee te vallen. Er was genoeg vertier voor groot en klein. Het was behoorlijk druk, maar de wachtrijen vielen wel mee. Zoals we wel al wisten van andere keren, zijn ze hier in Amerika belachelijk met betrekking tot de veiligheid. Een spoorwegovergang in het pretpark werd met spoorbomen beveiligd. Dit was echter niet genoeg. Achter de spoorbomen was nog een gele lijn getrokken en daarachter moesten we gaan staan. In de botsauto’s zat een gordel en daarnaast nog eens een beugel. De snelheid van deze dingen was veel langzamer dan in Nederland. Bovendien werd je geacht alleen maar tegen de klok in te rijden en een frontale confrontatie mocht niet. Hier staan kinderen toch eigenlijk niet op te wachten, maar ja, we moeten ons maar aanpassen aan de wetten van het land. Nadat ik met Tico in de botsautootjes was geweest, konden we Jack, Demi en Nomi niet meer vinden. We zijn ons toen maar met ons tweetjes gaan vermaken gedurende zo’n 2,5 uur. Toen kwamen we elkaar weer tegen en zijn we met zijn vijven vrolijk verder gegaan. Er waren superveel achtbanen, de ene nog spectaculairder dan de andere. Na 11 uur vertier vonden we het wel welletjes en waren we volkomen uitgehongerd. Tussendoor hadden wij, zuinige Hollanders als we zijn, alleen maar een zakje chips gegeten (dit hadden we zelf meegenomen). We zijn bij een McDonald’s in de buurt gaan eten. Om 10 pm waren we weer in het motel, waar de kinderen meteen op bed (cq. matje) geploft zijn. Het was een vermoeiende, maar wel heel leuke dag.

Woensdag 6 augustus 2008: Venice Beach en Santa Monica

Hiep hoi, we kunnen weer geld uitgeven!!! We hoeven niet in de auto te slapen en uit de prullenbakken te eten. De Rabobank heeft ons probleem met de creditcard opgelost. Met pinnen hadden we geen probleem moeten hebben. Dit heeft waarschijnlijk aan de geldautomaat van gisteren gelegen.
Vanmorgen hebben we royaal uitgeslapen tot bijna 9 am. Na de kop koffie van het huis zijn we het verblijf hier gaan verlengen tot het eind van de vakantie. Het bevalt goed in dit Motel 6 en het is gunstig gelegen. Wel hebben we een andere kamer gevraagd, omdat we liever op de 1e verdieping zitten (zo hebben we geen last van bovenburen die de wc doorspoelen en bovendien hebben de kamers boven tuindeuren en een balkon). Toen ik aan de balie stond kwam er een joekel van een kakkerlak de lobby binnen gewandeld. Nog een goede reden om op de bovenverdieping te zitten dus. Toen dit allemaal was geregeld zijn we naar Venice Beach gereden. We zijn dan wel op onze eindbestemming nu, maar dat wil niet zeggen dat we niet meer ver hoeven te rijden. Naar Venice Beach is toch alweer zo’n 60 mijl. En dat over een heel drukke snelweg met 6 smalle rijbanen. In Marina Del Rey hebben we bij Subway een brood(je) gegeten. Hier zagen we live een kleine aanrijding op de parkeerplaats. Onvoorstelbaar hoe rustig en routineus dit door de mensen werd afgehandeld. Om 12 uur waren we in Venice Beach. Van ons vorige bezoek wisten we dat dit heel gek en heel gezellig was. En dat was het dus nog steeds. Eerst hebben we een stuk over het strand gelopen. Er was net een reddingsactie aan de gang op zee door de lifeguards. Jahaa, het is en blijft een spannende vakantie. Daarna zijn we via de boulevard teruggelopen. Hier stikt het van de hippies en andere gekke figuren die dingen doen of verkopen om geld te verdienen. Op een terras hebben we een ijsje gegeten. Het was echt genieten hier, alleen al door mensen te kijken. Er zijn ook allerlei sportactiviteiten buiten, zoals racketbal, westcoast handball, basketbal, gym en fitness. Om 4 pm hebben we de zwemkleding aangetrokken en zijn we naar het strand gegaan. Jack en de kinderen zijn in zee geweest. Ik moest op de spullen letten (eigenlijk kwam dit wel goed uit, want ik had geen zin om in het water te gaan). Er waren hoge golven en de temperatuur van het water viel wel mee. Om 6 pm zijn we naar Santa Monica gereden. Hier zijn we op de pier geweest, waar een compleet pretpark op staat. De kinderen vonden het er hier net zo uitzien als in Rocketpower (een Amerikaanse tekenfilm). Ook hier kon je op het strand gymmen. We hadden dit snel gezien en zijn toen gaan eten bij New York Pizza. Toen moesten we weer de hele weg terugrijden. Om 9.30 pm waren we terug in het motel op onze nieuwe kamer. De kinderen zijn direct naar bed gegaan. Wij hebben nog gecomputerd.

Dinsdag 5 augustus 2008: van Palm Springs naar Irvine (bij LA)

Hadden we ruim een week geleden de spannendste nacht, vandaag was de spannendste dag tot nu toe. Het begon al vanmorgen toen ik de handdoeken wilde opvouwen. Ze hadden ’s nachts op de reling van het terras gehangen om te drogen. We zaten aan zo’n veilig binnenplaatsje dat ik dacht dat dit wel zou kunnen. Niet dus!!! De Jip en Janneke handdoek van Tico was gestolen!!! Die zien we nooit meer terug…
Jack en ik hebben een kop koffie gedronken met daarbij weer een of andere zoetigheid die ze hier bij het continental breakfast serveren. Daarna zijn we vertrokken uit Palm Springs. We hoefden niet ver te rijden vandaag, ca. 100 mijl. In de buurt van Riverside hebben we ontbijt (fruit en toetjes) voor de kinderen gekocht en een nieuwe Cars-badhanddoek voor Tico. In Perris waren we even de weg kwijt. De eerste die we de weg vroegen deed net of hij niks hoorde. De tweede was heel kortaf, maar wees ons wel de goed kant op. Toen we in Lake Elsinore waren, waren we helemaal de weg kwijt. Alle wegen hadden hetzelfde nummer (74) of waren naamloos. We kregen er het heen en weer van. Twee aardige politieagenten hebben ons uiteindelijk de weg gewezen. Daarna hebben we ons nog maar één keer verreden en toen zaten we eindelijk op de goede 74 richting de kust. Het was een m ooie weg door de bergen. Langs de kust zijn we naar het noorden gereden op zoek naar een goedkoop motel met een zwembad. In Laguna Beach zag alles er even duur uit. Bij een Inn die eruit zag of hij een beetje binnen ons budget zou passen, ben ik gaan vragen wat het kostte. Dit bleek $205 per nacht. Dan maar niet dus. Toen werd het helemaal spannend. We wilden gaan pinnen, maar we kregen niks meer. We hadden al het maximale bedrag opgenomen. Aangezien we ook bij de creditcard aan de limiet zaten en de Rabobank hierin nog geen actie had ondernomen, brak ons het zweet uit. We hadden nog maar $85 in de portemonnee. We zijn linea recta naar Motel 6 in Irvine gereden. Hier hebben we een kamer geboekt voor $68 en gek genoeg kon ik hier met de creditcard betalen. Dat betekende dat we voor vandaag nog geld over hadden om te eten. Het motel was erg mooi. Het zag er verzorgd uit, de kamer was zeer ruim en het zwembad was groot, schoon en mooi aangelegd. Bovendien was er een spa!!!!! Dus wat deden wij? Juist, we zijn gaan zwemmen en spa-en. Het eerste uur waren we alleen, daarna werd het druk. Er kwamen namelijk nog 3 andere mensen zwemmen. Hier hebben we ook zitten kaarten en internetten.
Om 6 pm zijn we ons klaar gaan maken voor het diner. Dit hebben we gebruikt bij Del Taco aan de overkant. Dat is weer eens iets anders dan Taco Bell. Voor een soft taco betaal je hier slechts $ 0,59 (= € 0,38). Daarna zijn we weer terug gegaan naar het motel. Hier hebben we tv gekeken. Er was een real life serie op over de gevangenis. Om 10.15 pm zijn de kinderen gaan slapen. Wij moesten nog tot 12 u opblijven omdat we met de Rabobank moesten bellen.

Maandag 4 augustus 2008: Knott’s Soak City Waterpark, Palm Springs

Vandaag zijn we om acht uur opgestaan. Nadat we wat hebben geïnternet en we ons een beetje bezorgd hadden of thuis nog alles goed was (omdat we geen reacties meer kregen op onze website), hebben we ontbeten. Daarna zijn we aan onze lange reis van enkele minuten begonnen. Zoals van te voren aan de kinderen beloofd, zouden we ook een keer naar een waterpretpark gaan. Dit was vandaag. We hebben het in Palm Springs gedaan omdat we denken dat het in Los Angeles wat “kouder” is dan hier. Bovendien liepen we een dag voor op schema. Het was een compact parkje. Tico mocht in bijna elke attractie, maar moest wel een zwemvest aan. Nomi werd 1 keer nagemeten. Eén life guard zei wel dat ze stevige biceps had voor zo’n klein meisje. Ze keken dan ook verbaasd toen ik zei dat ze al negen jaar was. Dit was in een glijbaan waar Tico voor Liset en mij naar beneden ging, want iedereen moest apart in een band. Tijdens deze rit, die heel lang in het donker ging, dachten wij allebei hetzelfde: wat zal Tico dit eng hebben gevonden en hopelijk is hij niet van streek. Toen ik beneden aankwam keek hij me lachend aan en op mijn vraag: wat vond je ervan? zei hij: cool, ik wil nog een keer. Nomi is samen met mij van een hele hoge steile glijbaan gegaan. Zo eentje waarbij je zwembroek daarna uit de reet getrokken moet worden. Verder waren er nog veel meer glijbanen, een golfslagbad en een trechter waar Tico niet in mocht maar die wel heel erg leuk was. Op het laatst hebben Tico en Nomi nog een tijdje alleen in de stroomversnelling gezeten. Als je wil verdrinken in dit park, moet je van goeden huize komen, want de life guards nemen hun rol wel heel serieus. Ze staan werkelijk overal en blazen bij iedere ‘overtreding’ op hun fluitje. Om 5.30 pm hebben we ons opgepakt en zijn we weer vertrokken. Nadat we ons hadden opgefrist bij het motel zijn we in downtown Palm Springs bij Ruby’s gaan eten. Dit restaurant had de entourage van Amerika in de jaren vijftig/zestig. Na het eten hebben Liset en ik nog wat gedronken bij Starbucks en de kinderen hebben nog een ijsje gehad bij Ben & Jerry’s. Daarna zijn we weer naar het motel gereden. Om tien uur zijn de kinderen gaan slapen en hebben wij nog dit verslag afgemaakt. We konden het nog niet op internet zetten, want we hadden geen goede verbinding.

Zondag 3 augustus 2008: van Lake Havasu City naar Palm Springs

Vandaag hebben we wat langer uitgeslapen. Ik ben om half acht opgestaan en Liset en de kinderen zijn vanaf half negen wakker geworden. Nadat we onze koffie hadden gedronken hebben we alles gepakt en uitgecheckt. Eerst zijn we toen naar de supermarkt gegaan om het broodnodige te kopen zoals: water, frisdrank, toetjes en fruit. Daarna zijn we aangereden. We hebben een heel stuk langs de Colorado River gereden om vervolgens via Parker Californië weer in te rijden. Hier hebben we ons laatste National Park bezocht van deze vakantie, Joshua Tree National Park. De kinderen vonden dit niet zo leuk omdat het een woestijn is met alleen maar allerlei soorten cactussen. Wij zijn van noord naar zuid gereden en wat ons een beetje tegenviel was dat er eigenlijk zo weinig Joshua trees waren. Bijzonder waren wel de andere soorten cactussen die we hebben gezien en op het laatst bij Cottonwood Springs, een oase zonder water, stonden een aantal bijzondere palmbomen. Daarna zijn we doorgereden naar Palm Springs. We wilden eigenlijk naar de Motel 6 waar we in 1992 ook overnacht hebben. De herinneringen hieraan waren goed. Het probleem echter was dat we in dit motel als eerste van alle die we al gehad hebben 2 kamers moesten nemen, omdat we met 5 personen waren. Toen zijn we maar doorgereden en kwamen uiteindelijk in Cambridge Inn. Hier betaalden we ca. $ 88 voor 2 nachten (dit was inclusief: continental breakfast, zwembad, jacuzzi en internet). Het zag er allemaal niet zo schoon uit, maar voor zo’n prijs hebben we dat maar geaccepteerd. We zijn direct gaan zwemmen in het eigenlijk iets te warme, maar wel lekkere zwembad. En alweer waren we alleen. Het was hier iets koeler (35 °C en minder droge lucht) dan in LHC. Om zeven uur zijn we gaan eten bij Jack in the Box. Allemaal hebben we lekker gesmuld. Vervolgens hebben we nog een kleine wandeling gemaakt downtown Palm Springs. Toen we terug waren in de inn heeft Liset nog wat geyatzeed met de kinderen. Ik heb dit verslag gemaakt en tussendoor hebben Liset en ik nog even zitten kletsen met een Nederlandse vrouw die in het begin problemen had met haar creditcard, waardoor ze haar huurauto niet meekreeg in LA. Daardoor heeft ze de trip van LA naar San Francisco met de trein moeten doen. Dit was een ellende geweest. Het was een boemeltreintje over een afstand van ca. 500 km (volgens haar). Om tien uur zijn de kinderen gaan slapen. Wij hebben toen nog even aan de foto’s gewerkt en zijn daarna ook gaan slapen.

Zaterdag 2 augustus 2008: van Williams naar Lake Havasu City

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen tot 8.30 am. Gelukkig hebben ’s nachts geen last gehad van de stoomtrein die om de zoveel tijd met luid gefluit langskomt. Bij het continental breakfast troffen we een meisje uit Haelen. Omdat de kinderen nog in pyama zaten, hebben we het ontbijt (fruit, donuts en kleffe boterhammen, want er was geen toaster) in onze suite opgegeten. Daarna zijn we boodschappen gaan doen bij Safeway. Het blijft een feest om hier in die grote supermarkten door de brede gangpaden te lopen met een kop koffie in de houder op het karretje. Om 10.30 am zijn we vertrokken over een heel rustige snelweg voor een kort ritje van slechts 2,5 uur. Zelfs de kinderen vinden dit al niet ver meer. De hele weg was er, op een stadje na, helemaal geen huis te zien. Na 2 uur hebben we op een rest area even wat gegeten en gedronken, waarna we weer verder zijn gereden. We hebben ingecheckt in Motel 6 in Lake Havasu City. Gezien de temperatuur (115 °F = 46°C), zijn we meteen gaan zwemmen. Het zwembad was groot voor Motel 6 begrippen en we waren de hele middag alleen. Om 4.30 pm zijn we naar de kamer gegaan waar we wat gerelaxt hebben. Om 5.30 pm zijn we naar het strand van LHC gereden. Om hier te komen moesten we eerst over de London Bridge. Deze brug is in de zeventiger jaren vanuit London (GB) verplaatst naar LHC. Het stelt eigenlijk niet zoveel voor. Als er niet allemaal Engelse (natuurlijk gecombineerd met Amerikaanse) vlaggen op stonden hadden we het niet eens gemerkt. Opmerkelijk waren wel de activiteiten onder en in de buurt van de brug. Het leek er net Las Vegas, maar dan op het water. Allereerst kwamen we bij het publieke strand aan. Hier waren zoveel motorboten op het water dat het op het strand naar brandstof rook alsof je op een racecircuit was. Vanaf de brug naar het meer lagen alle bootjes naast elkaar. De eigenaren hiervan (met familie) lagen bij de boot in het water te poedelen. In het midden voeren de boten op en af. Het was een parade van boten. Zo van, wie heeft de dikste. Op het dek werd er gedanst, geshowd of gesjanst. Op bijna elke boot stond de stereo-installatie keihard aan. De vele politiebootjes staken daar een beetje zielig tegen af. Het enige wat die gasten deden was zwaaien naar de mensen bij de boten aan de kant. Daarna zijn we gaan eten bij Taco Bell. Vervolgens heben we nog getankt en een rondje LHC gereden. Hierna zijn de kinderen nog even gaan zwemmen bij Motel 6. Wij hebben of de stoelen wat gefilmd en dit verslag gemaakt. Het was om 8.30 pm (toen het al donker was) nog steeds 108 °F (=42 °C). Pfffffffffff… leve de airco!!! Om half tien zijn de kinderen naar bed gegaan. Omdat we geen internet hadden hebben we alleen dit verslag kunnen maken. We zijn dan ook om elf uur naar bed gegaan.

Vrijdag 1 augustus 2008: van Tusayan (Grand Canyon) naar Williams

Vanmorgen zijn we om zeven uur opgestaan. Nadat we ons opgefrist hadden, zijn we gaan ontbijten. Ze hadden in het hotel een ruimte gereserveerd voor het ontbijt. Hier was het echter zo druk dat we gedwongen werden om met ons bordje naar de receptie te verkassen. Daar was voor ons wel een tafeltje vrij. Toen we onze buik vol hadden zijn we naar Grand Canyon Airport gereden om in te checken voor onze helikoptervlucht, echter we waren volgens hun gegevens TE LAAT. Onze vlucht was volgens hun computer gepland om 08.25 uur. We waren ontgoocheld en stonden in eerste instantie perplex. Het was allemaal onze fout en we hadden moeten herbevestigen. Liset en ik zijn toen allebei als een gek tekeer gegaan (o, wat hebben we gespoësd) tegen de zogenaamde bedrijfsleider en we weigerden om weg te gaan, want volgens hem konden we cancellen of voor morgen een nieuwe tijdstip reserveren. We hebben hem nogmaals duidelijk gemaakt dat Liset tijdens het bellen heeft meegeluisterd en dat we een tijdstip van 09.05 uur hadden doorgekregen, waardoor we ons om 08.35 uur moesten melden. Uiteindelijk hebben we, nadat “mr. Bedrijfsleider”met zijn meerdere had gebeld, een vlucht gekregen om 10.45 uur met een korting van 10%. Wat we bijna vergaten was dat we nog niet uitgecheckt hadden bij het hotel omdat we pas om 11.00 uur hoefden uit te checken en dat we dit gemakkelijk hadden kunnen halen, wanneer ze bij Papillon Helicopter Flights niet deze enorme blunder hadden gemaakt. Daarom ben ik alleen even terug gereden om alles in te laden en uit te checken. Voordat onze vlucht vertrok zagen we dat we niet de enige waren die problemen hadden met deze firma. Dus voor een ieder die dit leest: Het is jammer dat er niet veel andere mogelijkheden zijn, maar mocht je toch een keer deze vlucht willen maken, zorg dan dat je een bewijs hebt van datgene wat je hebt geboekt en laat je aan de balie niet wegjagen. Ga hard praten of schreeuwen, daar houden ze namelijk niet van. Vraag daarna ook nog om korting vanwege de uren die je kwijt bent in de toch al zo korte vakantie in dit land. Later zagen wij ook dat er een boeking kantoor in Tusayan is, dus als je daar aan de balie boekt, krijg je een bewijs mee.
Ondanks dat het iets massaals is, er waren 8 of 10 helikopter platforms, was de vlucht onbeschrijfelijk. Ook de kinderen hebben genoten. Voor hun is de vlucht op zich al een belevenis. Voor ons de vlucht en het spectaculaire uitzicht over de Grand Canyon. Demi zal voorin naast de piloot. De rest zat achterin. We hadden een heli voor ons alleen. Er zaten raampjes in die open stonden waardoor je mooie foto’s kon maken en goed kon filmen. Na 30 minuten was de vlucht voorbij. Overigens vonden wij dat de 30 minuten voldoende zijn om een goede indruk te krijgen over de grootte van de Grand Canyon. Met deze ervaring rijker zijn we daarna nog een keer naar de Grand Canyon gereden. We zijn er naar de village gereden. Natuurlijk was het allemaal heel erg mooi en groot maar na de vlucht viel alles toch een beetje tegen. Voor dat we vertrokken hebben we nog iets spannends meegemaakt. Van alle kanten kwamen de parkrangers en de brandweermannen al claxonerend en met zwaailichten aanrijden. Wij, nieuwsgierig als we zijn er achter aan. Er was een man door een auto overreden en het zag er niet goed uit. Hij bewoog nog wel maar was er volgens mijn inschatting niet goed aan toe. We zijn toen maar weggegaan (eigenlijk werden we door zo’n piefrangertje weggestuurd, ramptoeristen dat we zijn), waardoor we nog net op tijd de Grand Canyon stoomlocomotief zagen binnenkomen (bofkonten dat we zijn). Na zoveel spanning zijn we maar vertrokken uit het park. In Tusayan hebben we bij McDonalds nog wat de drinken gehaald en zijn toen doorgereden naar Williams. Na lang zoeken hebben we ingecheckt bij Travelodge. We hadden echter een klein probleempje. We zaten aan ons limiet van de creditkaart. Daarom hebben we geld moeten pinnen en cash betaald. We hebben weer een familiesuite. Hierna zijn we gaan zwemmen en hot tubben. Om 18.30 uur zijn we pizza gaan eten in dit gezellige plaatsje, wat aan Route 66 ligt en dat kun je merken. Heel veel motoren, veel live muziek, café’s met terrassen. Toen we terug kwamen bij ons motel hebben we op het terras nog wat gekletst met Noren die een bike tocht over Route 66 maakten. Liset heeft daarna met de kinderen nog geyatzeed. Om 22.00 uur zijn de kinderen naar bed gegaan en wij hebben onze dagelijkse reportage gemaakt.

Donderdag 31 juli 2008: van Page naar Tusayan (via de Grand Canyon)

Vandaag zijn we tussen zeven uur en half acht opgestaan. Nadat ik mijn internet zaken had afgehandeld heeft Demi nog even gechat met Lauren. Ze hadden om 17.00 uur (nl. tijd) afgesproken. Dit is in Arizona 08.00 uur. Daarna hebben we de koffers gepakt, ons continental breakfast genuttigd (waar het fruit al op was) en uitgecheckt. Op enkele minuten rijden zijn we gestopt bij Horseshoe Bend. Dit was volgens het bord maar een kwart mijl lopen, maar volgens ons was het iets verder. Na wat foto’s te hebben gemaakt en te hebben gefilmd zijn we van deze afgrond weggegaan. Tico bij mij op de nek, want het was zo heet en door zacht zand, dat het hem allemaal teveel werd. Hij dacht zelf dat hij ‘zonontsteking’ had. Daarna zijn we doorgereden en net voor de ingang van de Grand Canyon hebben we nog een kettinkje gekocht voor Liset bij een indiaans standje naast de highway. In de Grand Canyon hebben we deze middag alleen het Desert viewpoint bezichtigd. Ik ben nog even de watchtower ingeklommen. Het uitzicht was weer schitterend. Daarna zijn we doorgereden naar Tusayan. Hier hebben we het tweede hotel geaccepteerd. Bij allebei was nog plaats maar de Red Feather Lodge was goedkoper dan de eerste. Hiervoor kregen we ook weer gratis internet en continental breakfast. We zijn daarna gelijk gaan zwemmen. Hier was ook weer een hot tub. Om vier uur zijn we naar onze kamer gegaan, hebben voor morgen een helikoptervlucht van een half uur geboekt (dit was niet goedkoop, maar gezien de gunstige koers van de Dollar hebben we het toch maar gedaan). Liset en ik zijn daarna water en fris gaan kopen in de supermarkt. Toen we terug kwamen zijn we de zonsondergang bij Grandview Point gaan bekijken. Dit was indrukwekkend om te zien. Op het einde van deze zonsondergang hebben we nog wat staan praten met een gezin uit Aarle-Rixtel. Ook met drie kinderen. We hebben wat ervaringen uitgewisseld. Zij hadden deze dag een helikoptervlucht gedaan van 50 minuten en dit kostte hun $ 1135 totaal. Zoveel kost het ons niet, maar weinig is het zeker niet. Vervolgens zijn we bij Wendy’s (what’s in a name) gaan eten. Dit was dan ook gelijk de laatste keer dat we hier gaan eten, want de bediening was waardeloos en het eten viel tegen. Om ca. tien uur zijn de kinderen naar bed gegaan. Liset en ik hebben nog wat geïnternet, de financiën bijgewerkt en zijn daarna ook naar bed gegaan, want morgen moet we weer vroeg op. Om vijf over negen vertrekt onze rondvlucht boven de Grand Canyon…

Woensdag 30 juli 2008: Page

Vanmorgen konden we free continental breakfast eten in de lobby. Het viel een beetje tegen. Gelukkig was er fruit, want de kinderen lusten hier geen geroosterd brood, pops of pastry. Daarna hebben de kinderen nog een uurtje gezwommen en hebben Jack en ik de financiën bijgewerkt. Heel makkelijk dat je alles met de creditcard betaalt, maar je hebt geen flauw idee van wat je uitgeeft. Om 10.15 am moesten we ons melden bij het tankstation tegenover ons motel, voor de tour naar Antelope Canyon. We mochten achter in een vrachtwagentje plaatsnemen met nog 15 andere mensen en een indiaan reed ons naar de Antelope Canyon (dit gebied mag je ook alleen maar in met toestemming en onder begeleiding van indianen). Het eerste stuk ging gewoon over de verharde weg. Daarna kwam er een hobbelige onverharde weg, maar het laatste kwartier werd het pas echt spannend. We moesten over los zand dwars door de woestijn. De indiaan had van tevoren verteld dat hij flink gas moest geven, anders kwam hij vast te zitten. En dat deed hij dus ook. We vlogen van links naar rechts en stuiterden bijna van de bank af. Het was helemaal geweldig. Ook de kinderen hebben genoten van deze rit. Bij Antelope Canyon zijn we door deze smalle, onbeschrijflijk mooie rotsspleet gelopen. We hadden het geluk dat we rond het middaguur daar waren, want dan schijnt de zon heel mooi naar binnen. Nadeel van dit tijdstip was dat we niet de enigen waren. We hebben mooie foto’s kunnen maken. Aan het eind van de Canyon heeft onze gids/chauffeur nog een indianenlied gezongen. Hij begeleidde zichzelf op een klein trommeltje. Toen mochten we weer zo’n spannend ritje terugmaken. Om half één waren we terug en zijn we naar Lake Powell gereden. Dat is een stuwmeer dat overgaat in de Colorado River. We moesten even zoeken naar het strand. Dit bleek een rotsplateau te zijn waar niet echt een pad naartoe leidde of zo. Wij, met onze reiservaring, hadden dit natuurlijk snel gevonden… Nomi voorop. Het meer was lekker warm en we hebben hier heerlijk kunnen zwemmen. Je liep vanaf de rotsen het meer in. Tico kan al zo goed zwemmen dat hij al een heel eind het meer op durfde. In het begin hing ik er wel als een kloek omheen, maar later hoefde dit niet meer. Op de terugweg zijn we even bij McDonalds binnengewipt voor een sundae (=ijsje). Daarna zijn we bij het motel gaan zwemmen. Gewoon in een zwembad dus.
’s Avonds zijn we bij Burger King gaan eten. Er was een klein binnenspeeltuintje bij waar de kinderen zich even hebben kunnen uitleven. Terug bij het Motel hebben we gelezen (Jack en ik), genintendoot (Tico) en gecomputerd (de dames). Geen yahtzee vandaag dus. De kinderen zijn om 10 pm naar bed gegaan en wij hebben nog op het terras zitten nagenieten van deze mooie, bijzondere dag.

Dinsdag 29 juli 2008: Van Hatch naar Page

Vanmorgen zijn we tussen half acht en acht uur opgestaan. We hebben eerst onze koffers gepakt. Daarna hebben we ons gratis uitgebreid ontbijt genuttigd. Ongelooflijk wat we daar konden kiezen. Er zat zelfs eten en drinken bij wat de kinderen lustten. Daarna hebben we uitgecheckt en zijn we rechtstreeks naar Page gereden. Het was een mooie route. Eerst door natuurgebied, toen door de oranje/roze zandduinen en het laatste stuk was ideaal om de teennagels bij te werken, want:
a. Ik hoefde geen gas te geven (cruise control)
b. Ik hoefde niet te sturen (kaarsrechte weg)
Om half twaalf waren we in Page. In de winter hebben ze hier dezelfde tijd als in Utah, maar tijdens de zomertijd die ze in Arizona wel hebben, liggen ze hier weer gelijk aan Californië. Dus dat betekende dat we een uur ‘winst’ hadden. We hebben gereserveerd in het Rodeway Inn. Hier konden we pas om drie pm in. We hebben toen eerst twee excursies geboekt. De eerste voor vanavond in een indianendorpje waar we mee mogen eten en een dansshow voorgeschoteld krijgen. De tweede is een rondleiding door Antelope Canyon. Dit gaan we morgenvroeg doen. Daarna hebben we gezwommen (alweer alleen in het zwembad) tot we de sleutelkaart kregen. We hadden een zeer ruime kamer met drie bedden, dus Tico hoefde deze keer niet op zijn matje te slapen. Vervolgens zijn we naar Safeway gegaan om boodschappen te doen. Ook hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om een ijsje te kopen. De kinderen hebben ook een bal gekocht. Deze is geknapt nadat Tico hem omhoog gooide waarna hij op de hete stenen terecht kwam. Liset heeft daarna een nieuwe kleinere bal gekocht, die niet zo knapperig was volgens Tico. Om half zes zijn we aangereden naar Navajo Village, waar we direct bij aankomst ontvangen werden door Wally, het opperhoofd. We kregen een drie uur durende tour door het indianen dorp. Uiteraard was dit een voor toeristen opgezet dorpje. We kregen uitleg van Wally, die zich normaal nooit voorstelt met zijn eigen naam maar met de vier familie stammen:
1. Moeders kant
2. Vaders kant
3. Grootmoeders kant
4. Grootvaders kant
Bij de Navajo’s is het getal vier een heilig getal, omdat bijna alles uit vier bestaat, zoals:
1. Windrichtingen
2. Bloedgroepen
3. Seizoenen
4. Hartkamers
5. Levensfases
Enz, enz.
Ook mochten we in de lemen hutten kijken. Daarna gingen we samen eten. We kregen een maïstortilla met daarop: chili, kaas, sla, tomaten, uien en salsa saus. Daarbij zwarte tortilla chips en drinken. Tot slot werden er nog verschillende dansen opgevoerd. Bij een dans mochten we zelfs meedoen, wat we dan ook met zijn vieren hebben gedaan. Tico had hier geen zin in en bleef zitten.
We hebben als enige van de groep van Wally een turkooizen steentje gekregen. Ook kreeg iedereen een kettinkje, gemaakt uit dennenappelzaadjes. Na afloop hebben we nog een foto gemaakt en handjes geschud.
Bij de Inn aangekomen hebben we chips gegeten en geyatzeed. Tico heeft samen met Jack nog een rondje gelopen. Om tien uur zijn de kinderen naar bed gegaan en hebben wij nog op het terras zitten te genieten van het mooie weer.

Maandag 28 juli 2008: Van Cedar City naar Hatch en en bezoek aan Bryce Canyon

Vanmorgen zijn we tussen kwart over zeven en half acht opgestaan. Onze koffers gepakt, uitgecheckt en koffie en pastry (soort gebak) als ontbijt meegenomen. Onderweg door een prachtig natuurgebied zijn we veel herten tegengekomen. De meeste hiervan leefden nog. Ook nog 2 kleine bambies gezien. Op een junction bij een tankstation hebben we fruit gekocht. Daarna waren we vrij snel in Hatch. Bij het eerste motel wat we zagen hebben we gevraagd of er nog plaats was. Dit was het geval. We hebben gelijk geboekt en hadden zelfs het geluk dat we al in onze kamer konden. Het motel heet Mountain Harvest en ziet er uit als een blokhut. We hebben een koelkastje, een magnetron, gratis internet en er zit zelfs ontbijt bij. Dit alles voor slechts $ 50 totaal. Daarna zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Hier hebben we alle vista points bekeken. Bij de eerste en de tweede (sunrise- en sunset point) hebben we een trail van ca. 2,5 mile gelopen door de hoodoos. Het hoogteverschil was vrij veel en werd in weinig meters overbrugd. Vooral het vlakke gedeelte waarbij we tussen de hoodoos liepen was heel leuk en daar konden de kinderen klauteren. Daarna moesten we echter weer omhoog en dit was iets moeilijker en dus minder leuk. Gelukkig was het lekker weertje, zo'n 32 graden celcius. Daarna zijn we doorgereden tot het einde van het park. Ook hier was het weer schitterend. Daarna weer terug en een zijweg genomen naar Bryce point en inspiration point. Ook hier was het uitzicht weer schitterend. Liset en ik zijn al eens eerder hier geweest en toen vonden we Bryce Canyon al het mooiste park van Amerika. Het is niet zo groot en de weg in het park was in totaal 21 mijl. Daarna zijn we het park uitgegaan. Net na de uitgang zijn we bij Ruby’s Inn nog een ijsje gaan eten in een nagebouwd cowboystadje. Vervolgens zijn we weer naar Hatch gereden. Hier hebben we een vader en zoon uit Enschede ontmoet, die hier met de motor aan het rondtoeren waren. De sleutel van ons appartement was zomaar ineens afgebroken en niemand had het gedaan. Eén stuk stak nog in het slot. Maar de mensen zijn hier echt superaardig en de eigenaar maakte er geen probleem van. We zijn 1 mijl verderop gaan eten bij Cactus Cowboy, een lokaal restaurant. Het was niet om over naar huis te schrijven, dus dat doen we dan ook maar niet. Toen we terugwaren hebben we meneer Enschede even onze laptop geleend. Zo kon hij even naar zijn vrouw mailen. Jack heeft met zoon Enschede gepraat en de kinderen en ik hebben geyatzeed. Om 10 uur lagen we op één oor.

Zondag 27 juli 2008: Van Las Vegas naar Cedar City

Vanmorgen hebben we eerst lekker uitgeslapen. Toen op ons gemak de koffers gepakt, uitgecheckt en om half elf in de auto gestapt. We hebben nog een laatste keer over de strip gereden. Bij daglicht heeft het veel minder sfeer dan in het donker. In een Mexicaanse buitenwijk hebben we drinken, fruit en toetjes gekocht. Het fruit hebben we onderweg in de auto opgegeten. Het doel van vandaag was zo dicht mogelijk bij Bryce Canyon te overnachten, zodat we hier morgen op tijd zijn. Het was een makkelijke route over de snelweg, die zelfs Jack vlekkeloos kon rijden. Onderweg hebben we een tussenstop gemaakt in het plaatsje Leeds. Hier hebben we de toetjes opgegeten en wat gedronken. Om 3.30 pm (het is hier een uur later dan in Nevada/Californië) hebben we ingecheckt bij de EconoLodge in Cedar City. We hadden even geen zin in alweer een Motel 6. Bovendien is dit hotel niet veel duurder. Alleen was het weer iets minder dan bij Motel 6. Het regende namelijk, maar de temperatuur was aangenaam. Na de regenbui zijn we gaan zwemmen. Er was niet alleen een zwembad maar ook een heated spa, een heerlijk warm bubbelbad dus. Er zoals bijna elke keer deze vakantie hadden we het zwembad weer voor ons alleen. Na een uur of zo begon het te onweren, dus zijn we het zwembad uitgevlucht. We zijn gaan eten bij Applebees. Een avond gezellig tafelen kan niet in dit land. We hadden de soep nog amper op, toen de ober ons vroeg om plaats te maken op tafel voor de hoofdgerechten. Ik zou zeggen, dat het zijn taak is om de soepkoppen mee te nemen. Dat lijkt me handiger dan ze aan de kant te schuiven. Toen Jack nog zat te eten kwamen ze al vragen of we doosjes wilden voor het overgebleven eten, met daarbij meteen de rekening. Na het eten zijn we nog door een wijk met hele mooie huizen (met tuinen!) gereden. Op de kamer hebben we nog geyatzeed, gecomputerd en genintendoot.

Zaterdag 26 juli 2008: Van Ridgecrest naar Las Vegas

O, wat een nacht. Gisteravond zaten er 5 Amerikanen (2 stelletjes en een losse man) met 2 baby’s (!!) nog gezellig aan het zwembad wat te drinken en te kletsen. Om 2 uur ’s nachts zaten ze er nog. Dat geeft niet natuurlijk, ware het niet dat twee mannen vreselijke ruzie met elkaar kregen. Ze begonnen te schreeuwen en te schelden en daarna te duwen en te meppen. Demi, Nomi, Jack en ik werden hier wakker van. Tico heeft dit allemaal niet meegekregen. Die lag lekker op zijn matje te dutten. Ik lag eerste klas, want ik lag aan het raam en heb alles kunnen volgen. De ruzie ging over een trouwring. De ene man had de trouwring van de andere man in het zand gegooid en nu kon hij hem niet meer terugvinden. Na een uur f…ing woorden te hebben aangehoord, werd het nog spannender. De ene man ging naar zijn kamer en kwam terug met een mes. Hij schreeuwde ‘do you see my knife?’Ik lag helemaal te shaken achter het raampje. De andere griste toen het mes uit zijn handen en gooide het in het zwembad. Eén man is nog van gif in zijn auto gestapt en weggescheurd met zijn zatte kont. Gelukkig voor hem kwam hij weer veilig terug bij het motel. Daarna ging de ruzie nog door tot een uur of 4. Toen konden we eindelijk rustig gaan slapen. Ik hoorde wel nog de man met een schepnet het mes uit het water vissen. De volgende morgen was het één grote bende bij het zwembad. Er lag een enorme stapels lege bierblikjes, flesjes en pizzadozen (niet van de Pizzahut hoor!). Wat een stelletje aso’s. Ik vraag me af waarom de receptionist zoiets allemaal laat gebeuren.
Om de grootste hitte van Death Valley voor te zijn, zijn wij al om half zes opgestaan en om 6 uur aangereden. Toen Jack met de koffers onderweg was naar de auto, drukte hij per ongeluk op het knopje van de afstandsbediening en begon onze auto keihard te claxoneren. Arme motelgasten. Waren ze eindelijk aan het slapen, toetert die Nederlander ze weer wakker. Hahaha.
Om 7 uur waren we al in Death Valley. Eigenwijs als we zijn, hebben we een alternatieve route gepakt via het zuidwesten het park in. Hier reed werkelijk geen kip. Wel hebben we een coyote gezien. Onderweg hebben we gestopt en onze pizzarestanten en breadsticks opgegeten. We zijn zo snel mogelijk doorgereden. Phoe, wat was het hier heet! ’s Morgens om 9 uur was het al over de 40 °C. Die droge wind was bijna niet te harden. In Furnace Creek hebben we een ijsje gegeten. Daarna hebben we toch maar de airco in de auto aangezet. We zijn toen naar Badwater (het laagste punt van het westelijk halfrond… en het heetste volgens mij) gereden en zijn het zoutveld opgelopen met een voorraad water. Het water wat we niet opgedronken hebben, hebben we over onszelf heengegoten om een beetje te kunnen verfrissen. Via de Artist Palette route zijn we teruggereden. Dit zijn hele mooie gekleurde rotsformaties. Bij Zabriski point, eigenlijk het mooiste punt van Death Valley, waren de kinderen letterlijk en figuurlijk niet meer de auto uit te branden, dus is Jack alleen van dit mooie uitzicht gaan genieten. Aan de oostkant zijn we het park weer uitgereden en omdat alles zo vlotjes verliep in de auto (maar ook omdat we eigenlijk geen enkele fatsoenlijke plaats meer tegenkwamen om te overnachten) zijn we helemaal doorgereden tot in Las Vegas. Het was eigenlijk niet de bedoeling om hier te overnachten, maar Demi wilde hier dolgraag nog een keer naartoe en het is eigenlijk toch altijd weer bijzonder om hier te zijn. We hebben ingecheckt in (alweer een) Motel 6, dicht aan de strip. Jack zag meteen alweer iets spannends. Een vrouw was helemaal overstuur, omdat een man haar lastig had gevallen. Toen heeft ze de politie gebeld en die trok meteen zijn wapen. We konden pas om 4 pm op de kamer, dus zijn we eerst een paar uur gaan zwemmen. Lekker met dit hete weer. Om half 6 zijn we de stad ingegaan. Eerst het mgm casino, waar echte leeuwen zitten. Daarna hebben we gegeten op zo’n eetplein. De kinderen friet met hotdog van Wiener Schnitzel en wij iets chinees van de Panda Express. Vegas is geweldig…zo groots. Tico keek zijn ogen uit. De M&M-winkel was er ook nog. Vier verdiepingen met allemaal spullen van M&M’s! Om half 11 waren we het zat. Een avond tussen dat getingel, geflikker en die mensenmassa’s is wel weer genoeg. We zijn met de Monorail teruggegaan naar het motel en meteen als een blok in slaap gevallen.

Vrijdag 25 juli 2008: van Three Rivers naar Ridgecrest

Vanmorgen zijn we later opgestaan dan normaal. Per slot van rekening moesten we toch genieten van het feit dat we als VIP’s in een motel zaten. We hebben ons uitgebreid opgefrist. Daarna hebben we nog wat geïnternet, ontbeten (toast zonder beleg wat de kinderen niet lustten). Om half tien zijn we aangereden. Vandaag moesten we de afstand tussen Sequoia NP en Death Valley NP overbruggen. We dachten het vrij vlakke route te rijden. Zo zie je maar dat je je kunt verkijken op de wegen zoals ze in de Rand Mcnally staan. We moesten een groot gedeelte door Sequoia National Forest en dit was een en al kronkelen. Omdat Liset vandaag voor het eerst reed was dit een goede test. We werden bijna ingehaald door squirls (=eekhoorns) waarvan we er heel veel hebben gezien onderweg. Ook Tico had moeite met het rijgedrag van Liset. Hij moest voor de tweede keer deze vakantie overgeven. Na een korte stop met wat versnaperingen gingen we verder en had hij nergens meer last van. Het landschap werd steeds geler en de we zagen onze eerste yoshua trees van deze vakantie. Zaten we gisteren nog tussen de groene bomen en beekjes, in het landschap van vandaag zijn alle beekjes uitgedroogd en zijn de bomen af en toe ver te zoeken. Uiteindelijk zijn we om half twee aangekomen in Ridgecrest op ca. 70 mijl van Death Valley NP. Hier hebben we een Motel 6 genomen. Ze hadden hier geen internet. Het verliep niet allemaal soepeltjes bij onze aankomst. We konden in eerste instantie nog niet in de kamer, want ze hadden net de vloerbedekking gereinigd. De keycard werkte niet en na veel proberen hebben we de deur maak open gelaten (later is dit verholpen). De kamer was trouwens heel anders dan de andere 2 die we gehad hebben, want hier stonden de bedden aan de linkerkant van de kamer. Liset wilde daarna de was gaan doen. In de wasmachine en droger moesten heel veel quarters. Omdat wij die niet hadden en ze aan de receptie niet konden wisselen, moest ze twee keer elders gaan wisselen. In deze voor Liset zo enerverende tijd zijn wij maar lekker gaan zwemmen. Om zes uur zijn we ons gaan afdouchen. Daarna zijn we gaan eten bij de Pizzahut. We hadden zoveel besteld dat we met 3 doggy-bags naar buiten kwamen. Altijd moeilijk inschatten als je pizzamaten in inches moet opgeven. Toen zijn we bij een supermarkt/drogist (een drive-trough-drogist, waarvan je er hier veel van ziet ) water gaan kopen voor morgen. In een boekje dat we van de bieb hebben wordt geadviseerd in Death Valley 7,5 liter water per dag pp te drinken. Dat is bijna een hele emmer! Aangezien we geen 40 liter water in de auto konden meenemen, hebben we gewoon een 3,5 liter fles gekocht voor ons allen.
’s Avonds hebben we gespeld op de schone vloerbedekking en zijn we op tijd gaan slapen, want de volgende dag moesten we vroeg opstaan.

Donderdag 24 juli 2008: Kings Canyon en Sequoia

Na een rustige nacht, op enkele snurkgeluiden na, hebben we ontbeten in de tuin van het motel. Toen hebben we uitgecheckt en zijn we naar Kings Canyon gereden. Het is een prachtig park, maar wel supergroot en heel bergachtig. We zijn eerst naar Boyden Cave gegaan. In deze druipsteengrot hebben we een rondleiding gehad. Speciaal voor ons was er een familie vleermuizen aan het rondvliegen. Van hieruit zijn we tot voorbij Cedar Grove gereden. Bij Zumwald Meadow hebben we een kleine route van 1,5 km gelopen. Daarna nog op een strandje aan de rivier gezeten en gespeeld. De rots waar Jack en ik in 1992 op gezeten hebben in dit park hebben we niet kunnen vinden. We moesten zowat de hele weg weer terugrijden om naar Sequoia te rijden. Onderweg hebben we een ijsje gegeten. Om half vier stonden we op de parkeerplaats bij de General Sherman Tree. Van hieruit was het nog een km lopen tot aan deze grootste boom ter wereld. Hij heeft een doorsnee van 11,5 meter en een omtrek van 32 meter. Wij waren onder de indruk, de kinderen iets minder. Dus maar weer snel verder. Tenminste zo snel als mogelijk was in dit bergachtig gebied. In Three Rivers waren veel motels al vol. Gelukkig hebben we in Sierra Inn de laatste kamer die nog vrij was, kunnen boeken. Deze was wel aan de dure kant, maar dan hadden we ook wat. Het was nl. een suite ofwel een VIP-kamer, zoals op de deur stond. Er was een woonkamer met open keuken (alweer een koelkast gelukkig), twee slaapkamers met daartussenin een badkamer en een zwembad (hier mochten de gewone mensen ook gebruik van maken). Een zwembad is ook wel nodig bij deze temperaturen. De temperatuur was naar schatting weer tegen de 40 °C en zelfs in de avond was het nog boven de 30 °C. Dat was dus alweer genieten. We hebben meteen de zwemkleding aangetrokken en zijn het zwembad ingedoken. ’s Avonds zijn we gaan eten bij een Mexicaans restaurant. We hebben lekker buiten kunnen zitten. Toen nog even boodschappen gedaan bij een tankstation en in het motel nog gespeld. De kinderen gingen om 11 uur naar bed en wij hebben nog lekker op het balkon gezeten. We hebben eindelijk weer internet vandaag.

Woensdag 23 juli 2008: van Groveland naar Squaw Valley

Vanmorgen zijn we tussen zeven en half acht opgestaan, met uitzondering van Tico. Hij is pas om acht uur opgestaan. Liset en Nomi zijn nog even water, bananen en zoetigheid gaan halen in de supermarkt. Nadat we onze koffers hadden gepakt, hebben we uitgecheckt. Met een kop koffie van het huis zijn we aangereden met de Rand McNally op schoot. Na een half uur al kronkelend door de bergen te hebben gereden, meldde Tico zich. Hij moest overgeven. Toen hebben we een korte pauze ingelast. We hebben de bananen opgegeten en een slokje gedronken. Daarna zijn we weer verder gereden. Na alweer een uurtje te hebben gereden, hebben we onze doggy-bag van gisteren genuttigd (de pizza restanten).
Net voor Fresno (in Clovis) hebben we bij een VVV kantoor gevraagd waar we het beste konden overnachten in de buurt van Kings Canyon/Sequoia National Park. Ons werd geadviseerd om naar Three Rivers te rijden, ten zuiden van Sequoia NP. We hebben dit advies in de wind geslagen en hebben toch de afslag naar Squaw Valley genomen en raad wat? Er was een motel met een zwembad. Ook hier is de kamer weer primitief en van voor een van de vele oorlogen die de Amerikanen hebben gevoerd. Maar voor ons weer goed genoeg om een nacht te vertoeven. Nadat we alles hadden uitgeladen, zijn we dan ook direct gaan zwemmen. Na een tijdje kwamen de volgende gasten. Twee Nederlanders die ook kwamen zwemmen. De buitentemperatuur was gelijk aan de lichaamstemperatuur… lekker weertje voor ons dus. Omdat we alweer in the middle of nowhere zitten, hebben we voor de derde dag geen internet. Dus maken we ons verslag voorlopig in Word en zetten we het tzt wel weer over op onze weblog. Nadat we fris gedoucht waren, zijn we in het dichtstbijzijnde restaurant, een paar mijl verderop in een ander gehucht, gaan eten. Dat werd dus alweer geen fastfood vandaag. Maarre… gezond is anders. Demi heeft vissticks gehad, Nomi en Tico een hotdog. Ik had een salade en een pita-broodje en Jack had kippen-rijst-soep en penne. De kinderen hebben als toetje nog een ijsje gegeten. Toen weer terug naar ons motel waar we nog tot laat in de avond in een hemdje buiten hebben zitten spellen.

Dinsdag 22 juli 2008: Yosemite National Park

Tussen zeven en half acht opgestaan. Na onze kop koffie zijn we eerst naar de supermarkt gegaan om het ontbijt, fruit, toetje en tussendoortjes te kopen. Daarna vertrokken naar Yosemite NP. In het park hebben we de afslag Tioga Road genomen. Dit bleek achteraf een goede keuze, want hier is het veel minder druk dan in het toeristische Yosemite Valley en zeker zo mooi. Onze eerste stop was bij Yosemite Creek. Hier waren we helemaal alleen en hebben we over grote stenen en omgevallen bomen over het kreekje geklauterd. Bij 1 persoon was dit meer kruipen dan klauteren. Toen we moe waren, hebben we aan een picknicktafel fruit en een heerlijk chocoladetoetje gegeten. Daarna verder gereden naar Olmsted Point waar we een mooi uitzicht hadden naar Half Dome. Ook daar hebben we geklommen op deze platte rotsen en rondgelopen. Heel even hebben we al zittend van het schitterende uitzicht kunnen genieten. Daarna wilden de kinderen weer door. Vervolgens zijn we naar Tenaya Lake gereden. Daar hebben ze pootje gebaad en in het zand gespeeld. Ook hier was het een en al schoonheid. Onderweg naar ons eindpunt op de Tioga Road hebben we nog enkele klimmers in actie gezien. Wat is Yosemite enorm groot (en hoog, want onderweg zaten we op zo’n grote hoogte dat de zakken chips helemaal bol stonden en bijna knapten). Bij Tuolumne Meadows zijn Demi, Nomi en Tico nog door een kreekje gelopen. Daarna zijn we teruggereden over de Tioga Road om aan het eind hiervan af te slaan naar Yosemite Village. Voordat we aan het eindpunt kwamen hebben we bij Sentinel Beach chips gegeten en water gedronken. Hier eindigden alle rafttochten (voor zover je van raften kunt spreken bij zo’n rustige rivier). Ook hier hebben de kinderen in het water gelopen. Nomi en Tico in hun onderbroek. Die was dan ook zeiknat na dit avontuur. Gelukkig hebben we een goede manier om de was snel te drogen, namelijk door de spullen aan het autoraampje te laten droogwapperen onder het rijden. Vervolgens hebben we in the Village onze auto geparkeerd en hebben we een korte trail naar de Vernal Falls gelopen. De dames hadden hier niet zoveel zin in en lieten dit duidelijk blijken. De tocht terug hebben ze dan ook alleen voorop gelopen. Het uitzicht naar de Vernall Falls was schitterend. Dit geldt ook voor het hert dat aan het begin van onze tocht vlak voor onze neus liep. Hierna zijn we weer teruggereden. In Groveland hebben we bij de pizzeria heerlijk gegeten.

Maandag 21 juli 2008: van San Francisco naar Yosemite National Park

Om zeven uur zijn we opgestaan. Nadat we onze koffie hadden gedronken, hebben we uitgecheckt en zijn we vertrokken richting Yosemite. Via de Bay Bridge zijn we San Francisco uitgereden. We hadden allebei een gevoel van… zal dit ons laatste bezoek aan San Francisco zijn geweest? In de buurt van Oakland hebben we in een winkeltje fruit en koude koffie gekocht. Omdat de bananen er niet meer zo goed uitzagen, kregen we deze gratis mee. Onderweg hebben we, net voorbij Oakdale in een gebied waar veel fruit werd geteeld, in een tentje (waar fruit, noten, drinken en hout voor de open haard en vuurkorven werd verkocht) fruit gekocht. Een klein uurtje later kwamen we in Groveland aan. We hebben een cabin gehuurd bij Groveland Motel. Onze cabin was zeer ruim. We hadden een eet-/slaapkamer met 3 queensize bedden, een compleet ingerichte keuken, een aparte slaapkamer (met kingsize bed) voor ons en een badkamer. Er hoorden ook nog 2 terrassen bij. Dit alles voor $125 per nacht (incl. tax). Dat de inrichting en aankleding bijna uit elkaar viel van ouderdom kon de pret niet drukken. Nadat we alles hadden uitgeladen zijn we naar Yosemite NP gereden. Dit ligt op ongeveer 25 miles afstand van Groveland. Onderweg hebben we nog getankt. In het park hebben we een annual pass gekocht voor $80. Volgens ons hadden we de kaart van Steffan nog kunnen gebruiken omdat je 2 handtekeningen kon zetten. Bij het tankstation in het park hebben we ijsjes gekocht en flesjes water. Daarna hebben we de Tuolumne Grove route gelopen. De weg naar de sequoia’s was ongeveer 1,5 mile. Er waren verschillende joekels van bomen aanwezig. Opnieuw stonden we 16 jaar na de vorige keer weer te kijken van de omvang van deze bomen. Ook de kinderen vonden het leuk. Er was ook een gevelde boom waar ze een tunnel van hadden gemaakt. Dit was kaasje voor Demi en Nomi. Tico was nog een beetje bang en heeft zich omgedraaid. Na deze trip zijn we teruggegaan naar Groveland. Groveland is een plaatsje met ca. 1500 inwoners. We zijn er kort in de bieb geweest om te kijken of we er konden internetten, omdat we dit in onze cabin niet hadden. Daarna gewinkeld. Water gekocht. Hierna zijn we gaan eten In “Downtown” Groveland. Hier waren enkele oude stores, restaurants en de oudste saloon van Californië. In deze saloon hebben we gedineerd. Na al het fastfood eindelijk een normaal restaurant. Na het eten hebben de kinderen zich kunnen uitleven in een speeltuin. Bij de cabin hebben we nog gespeld en gespeeld. Overdag is het hier zo’n 25 graden, maar ’s avonds koelt het flink af.

Zondag 20 juli 2008: San Francisco

Om half acht zijn we opgestaan. Daarna zijn Jack en ik boodschappen gaan doen voor het ontbijt. De kinderen zijn alleen in het motel gebleven (in zo’n betrouwbare buurt kan dat best...). Na het ontbijt op de kamer zijn we in de auto gestapt om de stad en omgeving met de auto te bezichtigen. Eerst zijn we nog een keer naar Chinatown gereden. Daarna was het tijd voor een supertoeristische activiteit, namelijk door de ‘crookedest street’ (ofwel de kronkeligste weg) ter wereld rijden. Toen zijn we gaan kijken naar de plek waar de cable cars gedraaid worden.
Gisteren zijn we onder de Golden Gate Bridge door gevaren. Vandaag hebben we eroverheen gereden. Aan de overkant zijn we naar Sausolito gegaan. Het was even zoeken, maar we hebben ze uiteindelijk toch gevonden… de woonboten. Op een gedeelte stonden hele mooie, maar er was ook een soort van woonboten-krottenwijk. Voordat we weer de brug overgingen hebben we eerst nog genoten van het uitzicht op de Golden Gate Bridge en de stad vanuit Bonita Point.
In het boekje dat we van de bieb hadden, stond een tip dat je goed kon lunchen bij het Cliff House aan de westkust. Maar daar vonden we het toch wat te daftig. Na eerst de surfers bewonderd te hebben, zijn we gaan lunchen bij Burger King. Hier hebben we een snack gehad en drinken. Echt geweldig met kinderen dat je overal zoveel drinken kunt tappen als je wil. Daarna zijn we naar het Golden Gate Park gereden. Wat is dit een groot park, veel groter en mooier dan ik me kan herinneren. We dachten de Japanese Tea Garden gevonden te hebben, maar het was de verkeerde plek. Hier kregen we gratis mango-ijsjes, want die hadden ze over van een hardloopwedstrijd. Ze waren jammer genoeg niet lekker. Het was erg moeilijk om op de populaire plekken in het park een parkeerplaats te vinden. Al zoekend kwamen we langs een honkbalveld. Hier was nog net één plekje om te parkeren. We hebben toen naar een amateur-honkbalwedstrijd gekeken. Het ging er fel aan toe. Een man was zo fanatiek bezig om het laatste honk te bereiken dat hij zowat dwars door de tegenstander heen dook. Deze raakte geblesseerd aan zijn knie en was me toch kwaad….Toen we terugkwamen bij de auto was deze helemaal klemgezet, maar Jack is zo’n goede chauffeur dat hij er met gemak weer uitkwam.
Van hieruit zijn we naar Twin Peaks gereden. Hier heb je een heel mooi uitzicht over de stad. Jammer dat het (alweer) zo koud was. Op Alamo Square (waar de goede chauffeur bij het inparkeren zachtjes tegen de auto botste die achter ons stond…gelukkig geen schade) hebben Jack en ik naar de Victoriaanse huizen gekeken die vroeger altijd te zien waren op tv bij Full House. De kinderen hebben in een speeltuin gespeeld. Van daaruit zijn we door de straten gereden waar de wolkenkrabbers staan. Hier stond alweer een bruid (in Sausolito hadden we er ook al eentje gezien) met van die belachelijke volwassen bruidsmeisjes. Via Japantown (stelt niks voor in vergelijking met Chinatown) zijn we terug naar het motel gereden.
Aangezien het vandaag Taco Bell dag was (vanwege de variatie eten we namelijk op achtereenvolgende dagen bij: hamburgerrestaurant - Taco Bell - pizza-restaurant – hamburgerrestaurant – Taco Bell – etc.) zijn we verderop in de straat gaan eten in een combinatie-restaurant van Kentucky Fried Chicken en Taco Bell. Toen we binnenkwamen, waren we de enige blanken, maar gelukkig kwamen er later nog andere Nederlanders binnen. Het begon al te schemeren toen we terugliepen naar het motel. Echt bang ben ik hier niet meer. Het begint te wennen om door een achterbuurt te lopen waar allemaal zwervers liggen. In het motel hebben de kinderen en Jack naar de tv gekeken (Drake and Josh) en heb ik de weblog bijgewerkt. Om half negen zijn de kinderen naar bed (Demi en Nomi) cq. op het matje (Tico) gegaan. Wij hebben nog een tijdje zitten internetten om de route voor morgen uit te stippelen en zijn toen ook gaan slapen.

Zaterdag 19 juli 2008: San Francisco

Na een rustige nacht, zonder vecht- of schietpartijen, zijn we om 7.00 uur opgestaan. Na het douchen (en internetten) zijn we te voet naar Pier 33 gelopen. Het was vreselijk koud. Iedere vakantiedag wordt het kouder hier. De eerste dag was het nog 25 °C, de tweede dag 20 °C en vandaag nog slechts 15 °C. Brrrrr.
Onderweg hebben we een ontbijtje gekocht. Demi, Jack en ik donuts en Nomi en Tico crackers (die ze niet lustten) met een aardbeienyoghurtdrankje. De crackers waren meer dan een jaar over de datum, dus die hebben we maar geruild voor versere. De aardbeiendrankjes waren maar een week over de datum, dus dat was wel ok.
Het was een lange trip van 3,2 mijl, waarbij de vele zwervers veel indruk maakten op de kinderen. We kwamen langs Union Square en Chinatown. Op Pier 33 bleek dat de boottochten naar Alcatraz uitverkocht waren voor komende week. Dat was balen. We waren van tevoren gewaarschuwd door mensen van een Nederlands Amerika-forum dat we van tevoren via internet kaartjes moesten bestellen, maar wij waren zo eigenwijs om dit niet te doen. Met als gevolg dat we niet naar Alcatraz konden. Als alternatief hebben we een ‘cruise’ geboekt over de baai van San Francisco. Deze voer langs Alcatraz, zodat we het toch van dichtbij konden bekijken, alleen konden we helaas niet op het eiland en in de gevangenis. We konden pas om 15.30 uur op de boot, dus zijn we eerst het meest toeristische gedeelte van de stad gaan bekijken. Te beginnen bij Pier 39. Het blijft een gezellig gebeuren om hier te genieten van de winkeltjes, de mensen, de optredens en de zeeleeuwen. Alhoewel deze laatste wat tegenvielen na wat we gisteren gezien hebben. Demi en Nomi hebben een leuk t-shirt gekocht. Als lunch hebben we een hotdog gegeten. Daarna zijn we Fisherman’s Wharf opgelopen. Er waren veel straatartiesten, maar het meest opmerkelijke entertainment vond ik wel de bakkerij, waar je achter grote glazen ruiten kon meekijken hoe broodjes gemaakt werden in de vorm van krokodillen, krabben en schildpadden. Een vrouw die aan het werk was, legde via een microfoontje alles uit. Wat ook heel leuk was, was het jungle café. Een café + winkel helemaal in jungle stijl, inclusief levensgrote olifanten, apen, een aquarium en een waterval. Toen was het tijd om de boot op te gaan. Het was een oud geval met een wel heel gebrekkige geluidsinstallatie. Deze viel de hele tijd uit. We kregen dus helemaal geen informatie tijdens de trip. Eerst voeren we langs de stad naar de Golden Gate Bridge en eronderdoor (heel indrukwekkend) en daarna 3 (!!!) rondjes om Alcatraz. De trip was op zich wel ok, maar het was vreselijk k-k-k-k-k-k-koud. In het begin hebben we boven op het dek gezeten, maar later zijn we beneden (binnen) gaan zitten. Toen we weer aan wal waren, ben ik gaan klagen over de geluidsinstallatie met als insteek dat ik een gedeelte van het geld terug wilde hebben, bijvoorbeeld $ 5 per persoon. Ik was niet de enige. Er stonden nog 4 personen voor mij met dezelfde klacht en we kregen tot onze verrassing het hele bedrag van $ 93 terug!!! We zijn met de bus terug naar het hotel gegaan en gaan eten om de hoek bij Burger King. Toen weer terug naar onze kamer, waar ik de weblog heb bijgewerkt en de kinderen met de nintendo hebben gespeeld. Jack heeft een schoonheidsslaapje gehouden (of dat helpt? Ik weet het niet… grapjuuuh). ’s Avonds zijn we weer lekker vroeg naar bed gegaan.

Vrijdag 18 juli 2008: Highway 1

Vandaag waren we iets later wakker dan gisteren. We hebben op onze kamer ontbeten: broodjes met kaas, boterhamworst en gratis koffie (de kinderen ice tea). Daarna uitgecheckt en om 8 uur zaten we al in de auto op de Highway 1 richting noorden. Wat een prachtige route is dit. Jammer dat Demi en Nomi hier niet van konden genieten, want ze waren wagenziek. Dat is wel begrijpelijk op zo’n kronkelige weg. De eerste stop was bij een punt waar een kudde zeeolifanten op het strand lag. Geweldig om deze dieren zo in de natuur te zien. Daarna hebben we onze weg vervolgd tot bij Big Sur, waar we ons dagelijkse fruithapje hebben genomen. Hier waren nog goed de gevolgen te zien van de bosbranden. Gisteren bij Taco Bell sprak een vrouw ons aan dat we zulke mooie kinderen hebben(!!!) Ze vertelde dat de Highway 1 een paar weken geleden afgesloten was geweest vanwege de bosbranden, maar gelukkig zijn deze nu onder controle. Het Pfeiffer Park bij Big Sur was hierdoor echter wel gesloten. Achteraf niet erg, want we hebben een leuke andere plek ontdekt. Een stroompje waar stoelen in het water stonden.
Bij Carmel zijn we de 17 mile drive opgegaan. Om hier te mogen rijden moesten we eerst $ 9,25 neertellen. Wat was er te zien? Mooie huizen, hele mooie huizen, joekels van huizen, golfbanen voor de mensen uit al deze huizen, de kust, rotsen, een lonely cypres (een boom), maar het mooiste waren wel de zeeleeuwen. Na de 17 mile drive zijn we naar Monterey gereden. Wat is hier veel veranderd sinds 1992! De Fisherman’s Wharf is nu vol met winkeltjes en restaurantjes. Keigezellig. Overal kon je gratis (vis)soep proeven. We hebben een superduur ijsje gegeten van $ 3,75 voor 1 bolletje. Gelukkig dat een dollar niet meer gelijk is aan 1 euro!
Toen weer verder gereden richting San Francisco. We hebben per ongeluk de verkeerde route genomen, namelijk de 1 i.p.v. de 101.Deze route is weliswaar minder snel, maar wel vele malen mooier. Hij ging helemaal langs de kust. Op één plek waren heel veel kitesurfers aan het kitesurfen. Onderweg hebben we gebeld om een motel te reserveren. Redelijk centraal gelegen en het was nog vrij!!! Yes, we hebben een slaapplek in San Francisco. En dat dankzij het boekje dat Steffan voor ons uit Amerika had meegebracht. Om 17 uur kwamen we in de Rodeway Inn aan. De kamer is ruim, heeft een koffiezetapparaat, een koelkast, een magnetron, een gratis parkeerplaats en gratis draadloos internet. Er is één nadeel. Het ligt in een niet al te beste buurt. Er lopen hier veel zwervers rond. ’s Avonds hebben we gegeten bij een pizzeria. Daarna maar weer snel de veilige kamer opgezocht nu het nog licht was. Op de kamer nog gelezen, gecomputerd, gespeld en genintendoot (hoe schrijf je dit eigenlijk? met een -d achteraan vind ik zo eng uitzien) en daarna lekker gaan slapen.

Donderdag 17 juli 2008: De eerste vakantiedag

Al voor dag en dauw waren we klaarwakker (6 uur).Dus toen zijn we maar opgestaan, hebben we ons gedoucht, de koffers gepakt en zijn we om 8 uur vertrokken richting noorden. Het viel niet mee om een grote supermarkt te vinden. Hoe is het mogelijk hier? Voorbij Santa Barbare vonden we er eentje, maar die was niet echt groot en vrij duur. Ze hadden geen koelboxen. We hebben daarom alleen het hoognodige gekocht. Een stokbrood, heerlijke boterhamworst, appels en frisdrank. Dit alles hebben we verorberd op de parkeerplaats en daarna zijn we verder gereden over highway 1.
Onderweg hebben we een stop gemaakt in Oceano. Hier was een heel mooi strand. Het deed me denken aan Hoek van Holland(!!!). De kinderen hebben in en aan zee gespeeld (het water was te koud om te zwemmen, net als in Hoek van Holland… hahaha). Daarna hebben we lekker in de duinen gezeten en gekeken naar de auto’s die over het strand reden. Dat mag hier dus. Eén auto bleef vastzitten in het zand, maar werd uiteindelijk ‘gered’ door een andere auto. Nadat we een lekker schepijsje verorberd hadden, zijn we weer verder gereden. We wilden eigenlijk naar Cambria, maar daar was geen Motel6 of zo, dus zijn we net ervoor in Morro Bay gestopt. Hier hebben we (om 14.00 u.) ingecheckt in Motel6. De kamer is een kopie van de kamer van gisteren, inclusief het wc-papier. De kinderen hebben gezwommen en ik heb lekker met een boek op een ligstoel aan het zwembad gelegen, terwijl Jack zijn werkmail checkte. We hebben nu dus voor het eerst internet hier. Bij Motel6 kun je voor $2,99 24 uur draadloos internetten, dus kan ik ook de weblog bijwerken vandaag. Tegen de avond hebben we boodschappen gedaan in een echte Amerikaanse supermarkt. Eindelijk hebben we onze piepschuimen koelbox. En dat voor maar $ 2,50. We zijn gaan dineren bij Taco Bell. Hoe is het mogelijk dat dit nog steeds niet in Nederland bestaat? Dit is zoooo lekker. Ook de kinderen hebben gesmuld. Tico was erg moe en viel in slaap na zijn eerste soft taco. Wij hebben nog even doorgegeten en toen zijn we terug gegaan naar het motel. Tico viel om half acht definitief in slaap. Wij hebben nog tv gekeken en zijn ook op tijd naar bed gegaan. We hebben gelukkig niet echt last van een jetlag, maar die komt misschien op de terugreis wel. Maar daar willen we nu nog even niet aan denken.

Woensdag 16 juli 2008: Een lange dag

Wat een verschil met inpakken ten opzichte van 8 jaar geleden. Niet omdat we nu met 3 kinderen gaan i.p.v. 2, maar omdat er zoveel elektronica mee moet: 3 nintendo’s, een laptop, een digitale camera, 2 mobiele telefoons en dat allemaal inclusief opladers en wereldstekkers (want ze hebben hier andere stopcontacten). Er gaat zelfs een random reader mee om te kunnen telebankieren. Als we het geld op hebben, kunnen we meteen nieuw overmaken. Is dat even handig???
Vanmorgen moesten we vroeg uit bed. Het streven was om 6.00 u. aan te rijden, maar het is iets later geworden. Om 8.30 u. waren we op Schiphol; met de bus naar de vertrekhal en ingecheckt bij Lufthansa. De eerste vlucht duurde 45 minuten. We kregen snel even een broodje in de schoot geworpen (met dikke geurende kaas) met een bounty (getver) en iets te drinken en toen werd de landing alweer ingezet. Het vliegveld van Frankfurt is echt megagroot. Hier kun je kilometers maken. Eerst moesten we lange stukken lopen, daarna gingen we met de monorail naar een andere hal en daarna moesten we weer een kilometer of zo te voet. Ons vliegtuig van Air India naar LA had helaas een uur vertraging. Bij de gate was onze eerste kennismaking met een echte Amerikaan; een volwassen man met een Hawaï-bloesje, cowboylaarzen en een Superman petje op, hahaha. Om 15.00 u. stegen we op. America, here we come…!!! Voor mij wordt het de vijfde keer, voor Jack de vierde, voor Demi en Nomi de tweede en voor Tico de eerste keer. Het vliegtuig was echt een geval uit het jaar nul (inclusief bloemetjesbehang). Het zat vol met baarden, tulbanden en rode stippen. De vlucht was gelukkig probleemloos. Onderweg kregen we eerst Indiase knabbels (bah, pittig) met drinken. Daarna kregen we warm eten: lamscurry of kip (Demi had de laatste portie. voor Nomi toch nog kip kunnen regelen… lust ze het niet). Tegen het eind van deze lange vlucht, waar de kinderen zich voorbeeldig hebben gedragen (leve de Nintendo DS), kregen we nog een sandwich met allerlei lekkers erbij. Nomi heeft languit kunnen slapen op 2 stoelen en Tico (dus) op mijn schoot. Demi viel pas in slaap tijdens de landing. Om 18.00 u plaatselijke tijd (het is hier 9 uur later) landden we op Los Angeles Airport. De controle en douane vielen hartstikke mee. Helemaal niet streng, maar juist heel aardige mensen die in waren voor een praatje. De vingerafdrukken van Jack en mij zijn nu voorgoed geregistreed, dus laten we maar geen gekke dingen gaan doen op vakantie. De koffers waren godzijdank aangekomen en dus konden we met de shuttle naar Alamo om onze auto op te halen. We mochten er zelf eentje (uit onze klasse) uitkiezen. Waauw wat een joekel. Een witte Chevrolet Uplander hebben we. Al onze koffers en kinderen passen er met gemak in. Jack kroop meteen achter het stuur en daar gingen we… eerst maar eens de stad uit zien te komen. Dat ging gelukkig goed. We zijn naar Ventura gereden naar een Motel6. Wel een lange trip, zeker na dat uur vertraging, maar ja… Om 21.30 u. hebben we ingecheckt en zijn we gaan eten bij de buren (McDonald’s). Alweer eten? Ja je moet toch wat op zo’n lange dag. Daarna naar de kamer en om half twaalf gaan slapen. De dames en wij in queen size bedden en Tico op zijn matje op de grond.

Nog even

Nog ruim een week en dan vertrekken we. Hieronder staat ons (voorlopige) reisschema. We hebben nog helemaal niets gereserveerd, behalve dan de vlucht en de auto, dus er zal ter plekke wel van alles gewijzigd worden.

16 juli 2008: Vlucht LH 4673: Amsterdam - Frankfurt - Los Angeles
16 juli 2008: Los Angeles (LAX) - Ventura (dit kan nog wijzigen i.v.m. de bosbranden)
17 juli 2008: Ventura - Cambria
18 juli 2008: Cambria - San Francisco
19 juli 2008: San Francisco
20 juli 2008: San Francisco
21 juli 2008: San Francisco - Yosemite NP
22 juli 2008: Yosemite NP
23 juli 2008: Yosemite - Three Rivers
24 juli 2008: Sequoia/Kings Canyon NP
25 juli 2008: Three Rivers - Weldon
26 juli 2008: Weldon - Stove Pipe Wells
27 juli 2008: Stove Pipe Wells - Mesquite
28 juli 2008: Mesquite - Tropic
29 juli 2008: Bryce Canyon NP
30 juli 2008: Tropic - Page
31 juli 2008: Page
01 aug 2008: Page - Tusayan
02 aug 2008: Grand Canyon NP
03 aug 2008: Tusayan - Lake Havasu City
04 aug 2008: Lake Havasy City - Twentynine Palms
05 aug 2008: Twentynine Palms - Laguna Beach
06 aug 2008: Waterpark
07 aug 2008: Pretpark
08 aug 2008: Hollywood
09 aug 2008: Strand
10 aug 2008: Strand
11 aug 2008: Los Angeles - Frankfurt
12 aug 2008: LH 4682: Frankfurt - Amsterdam