Wat een verschil met inpakken ten opzichte van 8 jaar geleden. Niet omdat we nu met 3 kinderen gaan i.p.v. 2, maar omdat er zoveel elektronica mee moet: 3 nintendo’s, een laptop, een digitale camera, 2 mobiele telefoons en dat allemaal inclusief opladers en wereldstekkers (want ze hebben hier andere stopcontacten). Er gaat zelfs een random reader mee om te kunnen telebankieren. Als we het geld op hebben, kunnen we meteen nieuw overmaken. Is dat even handig???
Vanmorgen moesten we vroeg uit bed. Het streven was om 6.00 u. aan te rijden, maar het is iets later geworden. Om 8.30 u. waren we op Schiphol; met de bus naar de vertrekhal en ingecheckt bij Lufthansa. De eerste vlucht duurde 45 minuten. We kregen snel even een broodje in de schoot geworpen (met dikke geurende kaas) met een bounty (getver) en iets te drinken en toen werd de landing alweer ingezet. Het vliegveld van Frankfurt is echt megagroot. Hier kun je kilometers maken. Eerst moesten we lange stukken lopen, daarna gingen we met de monorail naar een andere hal en daarna moesten we weer een kilometer of zo te voet. Ons vliegtuig van Air India naar LA had helaas een uur vertraging. Bij de gate was onze eerste kennismaking met een echte Amerikaan; een volwassen man met een Hawaï-bloesje, cowboylaarzen en een Superman petje op, hahaha. Om 15.00 u. stegen we op. America, here we come…!!! Voor mij wordt het de vijfde keer, voor Jack de vierde, voor Demi en Nomi de tweede en voor Tico de eerste keer. Het vliegtuig was echt een geval uit het jaar nul (inclusief bloemetjesbehang). Het zat vol met baarden, tulbanden en rode stippen. De vlucht was gelukkig probleemloos. Onderweg kregen we eerst Indiase knabbels (bah, pittig) met drinken. Daarna kregen we warm eten: lamscurry of kip (Demi had de laatste portie. voor Nomi toch nog kip kunnen regelen… lust ze het niet). Tegen het eind van deze lange vlucht, waar de kinderen zich voorbeeldig hebben gedragen (leve de Nintendo DS), kregen we nog een sandwich met allerlei lekkers erbij. Nomi heeft languit kunnen slapen op 2 stoelen en Tico (dus) op mijn schoot. Demi viel pas in slaap tijdens de landing. Om 18.00 u plaatselijke tijd (het is hier 9 uur later) landden we op Los Angeles Airport. De controle en douane vielen hartstikke mee. Helemaal niet streng, maar juist heel aardige mensen die in waren voor een praatje. De vingerafdrukken van Jack en mij zijn nu voorgoed geregistreed, dus laten we maar geen gekke dingen gaan doen op vakantie. De koffers waren godzijdank aangekomen en dus konden we met de shuttle naar Alamo om onze auto op te halen. We mochten er zelf eentje (uit onze klasse) uitkiezen. Waauw wat een joekel. Een witte Chevrolet Uplander hebben we. Al onze koffers en kinderen passen er met gemak in. Jack kroop meteen achter het stuur en daar gingen we… eerst maar eens de stad uit zien te komen. Dat ging gelukkig goed. We zijn naar Ventura gereden naar een Motel6. Wel een lange trip, zeker na dat uur vertraging, maar ja… Om 21.30 u. hebben we ingecheckt en zijn we gaan eten bij de buren (McDonald’s). Alweer eten? Ja je moet toch wat op zo’n lange dag. Daarna naar de kamer en om half twaalf gaan slapen. De dames en wij in queen size bedden en Tico op zijn matje op de grond.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten